Árstíð við Kyrrahafið

Santander, Vitoria-Gasteiz, Haro, Logroño og Barcelona

2008-07-17T03:36:00.000-07:00

Hef skodad stórar og litlar borgir; vid strendur og upp til fjalla, allar med sínar gomlu byggingar og forna fraegd en ekki bara forna. Kom til Barcelona eftir naeturferdalag í rútu, 6 klukkustundir. Bókadi mig inn á flott hótel í Barcelona (strax klukkan 7) vid Katalóníutorgid - á besta stad í baenum. Hótelid er svo flott ad tar er nettengd tolva! Blogga meira sídar.

Sunnudagur

2008-07-13T00:14:00.000-07:00

Ég er ad kvedja Bilbao, komin í sokka og skó (ekki ta nýju, tók ekki sénsinn á tví) og á leid í rútu til Santander. Hlýtt en sólarlaust, ekta vedur til ad ganga um og skoda.

Rebajas 50-70%

2008-07-12T05:17:00.000-07:00

Stódst ekki freistinguna frá útsolunum hér í borginni. H&M baud upp á sérlega gód kaup og ég skellti mér á létta peysu en í stadinn aetla ég ad henda einum bol tví ég nenni ekki ad ferdast med meiri farangur. En ég lét ekki stadar numid vid peysuna tví í Intersport féll ég fyrir gonguskóm sem ég aetla ad prófa á morgun. Laet eina sandala (flipflop) gossa í stadinn.

Skrapp á Museo de Bellas Artes de Bilbao. Mjog ólíkt Guggenheim en eigi ad sídur flott safn sem gaman er ad skoda. Sá medal annars sýningu á 61 ljósmynd frá tímabilinu 1845-1930 og tekkti a.m.k. eitt nafn, Peter Henry Emerson, sem tók fullt af myndum af fólki ad vinnu (á bátum ad safna saman blómum, minnir mig). Ég, mamma og Audur sáum heila sýningu med myndum hans í LA í fyrra.

Bilbao og Guggenheim

2008-07-11T13:30:00.000-07:00

Konan í móttokunni á hótel Mondragon sagdi mér ad Bilbao vaeri ekki eins ljót og hún var fyrir 20 árum og ad ég gaeti skodad borgina á einum degi. Líkast til hafdi tessi kona rétt fyrir sér. Bilbao er rúmlega 300.000 manna borg, midbaerinn ekki staerri en svo ad ferdamenn geta gengid tvers og kurs og skodad allar helstu byggingar utan frá á einum degi. Borgin er full af lífi og vinsamleg og alls ekki ljót og kórónan á Bilbao er Guggenheim safnid.

Tar eyddi ég nokkrum klukkustundum til ad skoda bygginguna og sýningu á verkum súrrealista, einkum Dali og Magritte sem og sýningu á verkum Spánverjans Juan Muñoz. Lengstum tíma á safninu eyddi ég í ad ganga fram og til baka og upplifa verk Richards Serra, The Matter of Time sem er skúlptúr úr stáli, volundarhús, sniglar og gong.

Hefdi viljad vera med Gudrúnu Ingu ad skoda hvolpinn fyrir framan adalinnganginn tví ég er viss um ad hún hefdi kunnad ad meta hann. Kannski ég fái taekifaeri til tess seinna.Nú er ég kominn heim á hótel sem er mjog flott, m.a. hef ég stórar svalir fyrir mig med bordi og stólum. Verd hér 2 naetur og stefni á Santander. Ég er ad gróa sára minna en get tó ekki enn notad venjulega skó og verd ad sjá til med gongur í "óbyggdum".

Námskeidi ad ljúka

2008-07-10T06:20:00.000-07:00

Er margs vísari um samsteypu- og samvinnufyrirtaeki. En í dag var adaláherslan á gildi og samkennd. Meira um tad sídar.

Gekk um baeinn milli fimm og átta í gaerkvold og alls stadar var krokkt af fólki á ollum aldri. Tad lítur út fyrir ad fólk fari út og hittist tar, á sumum veitingastodum sátu konur og spiludu vist, annars stadar var fullt af korlum sem raeddu saman af mikilli ástrídu (en um hvad veit ég ekki) og svo sat fólk med kaffi, síder eda vínglas og alls stadar voru born ad leik. Tetta var allt heimafólk tvi hér er ekki mikid um ferdamenn. Mér virdist sem hér sé afar gott ad búa. Auk tess er sérlega fallegt hér.

Samsteypur og samvinna, pílagrímar og nautahlaup

2008-07-08T22:11:00.000-07:00

Á námskeidinu snýst allt um Mondragon samsteypuna, eignarhald starfsmanna og áhrif teirra á stjórnun fyrirtaekisins, ágóda, ardgreidslur og eftirlaun. Eg er ad verda serfraedingur i tvi hvernig hverju hinna 102ja fyrirtaeka innan samsteypunnar er stjórnad, auk tess sem eg hef skodad framleidslulinur og fengid kynningu a rannsóknum og nýskopun innan fyrirtaekisins. Minna hefur farid fyrir sidfraedi nema hvad einn fyrirlesari kom inn a hana tegar hann taladi um uppbyggingarstarf Mondragon i vantroudum rikjum. Allir fyrirlesararnir eru mjog stoltir af fyrirtaekinu og gladir ad kynna tad fyrir okkur. I dag verdur svo fjallad nanar um stjornunarhaetti og nyskopun.

I 2ja tima fjarlaegd er annars konar dagskra, tar hlaupa ungmenni med nautum um straeti borgarinnar Pamplona. Á sunnudaginn sá ég heilu rúturnar hladnar unglingum halda af stad med litinn farangur annan en bjorkippur og trauda trefla. Tetta er greinilega mjog spennandi en ég býst vid ad foreldrar tessara ungmenna verdi ekki i rónni fyrr en vikunni lýkur.

Einnig er stutt hédan inn á pílagrímaleidina, Camino de Santiago, og samkvaemt mínum heimildum er krokkt á stígunum tar.

Bjarni 10 ára

2008-07-07T13:43:00.000-07:00

Í dag er Bjarni bródursonur minn 10 ára. Til hamingju med afmaelid Bjarni og ég hlakka til ad hitta tig tegar ég kem heim. Ég fagnadi med íbúum Mondragon (sem eru 35.000) í tilefni afmaelis tíns og naut tess ad ganga á milli stada. Tad var fullt af fólki og mikill gledskapur en allt í hófi audvitad.

Mondragon Corporation Cooperative

2008-07-07T09:37:00.000-07:00

Dalitid skrytid ad vera her medal fyrrum skolafelaga sem oll eru ad taka namskeidid til eininga. Gott ad hitta 4 fyrrum skolasystur en 8 hef eg ekki hitt fyrr. Tessi atta eru a 3tugsaldri og eru tvi a allt odru roli en eg. Skolasysturnar eru naer mer i aldri og lifsreynslu g.s.l.

Dagurinn hefur farid i fyrirlestra og skodunarferd um Mondragon fyrirtaekid sem er afar merkilegt. Allt vel skipulagt en ad loknum fyrsta deginum er eg ekki viss um ad namskeidid eigi eftir ad nytast mer mikid. Samt er aldrei ad vita. Til allrar hamingju er, auk venjulegs namskeidshalds, lika skemmtileg samvera med tatttakendum og heimamonnum. I dag var t.d. hadegisverdur i fraedslusetri Mondragon, 3rettad, val um hvern rett og raudvin og vatn borid fram med. Tessi hluti namskeidsins minnir mig helst a LO-skolen a Helsingjaeyri fordum daga og taer frabaeru veitingar sem voru tar. En olikt tvi sem ta var er eg nu i hopi elsta folksins en ekki medal ungu studentanna eins og fordum! Ny lifsreynsla.

Nu er eg a leid i gonguferd a milli bara i baenum asamt tatttakendum a namskeidinu og folki fra fyrirtaekinu. Eg hlakka til en heyri a ungu krokkunum ad tau fara tilneydd. Svona eru nu aherslurnar olikar.

Mondragon Arrasate: Eftirmali vid Kyrrahafsarstid

2008-07-06T00:05:00.000-07:00

Komin a namskeid med skolafelogum fra USD. Namskeidid er haldid i smabaenum Mondragon eda Arrasate (sem hann er lika kalladur) um 40 km fyrir sunnan Bilbao. Heimamenn kalla svaedid i kringum baeinn "Litla Sviss" og eru stoltir af natturufegurdinni. Eg hef litid sed enn, baedi er eg nykomin og auk tess er rigning og toka (minnir mig a vedrid a Bardsnesi sidasta midvikudag). Held ad rigning se sjaldgaef her a tessum arstima ...

Komnar heim!

2007-08-12T07:41:00.001-07:00

Rósa... Við Ragnheiður komum heim á Frón síðastliðinn fimmtudagsmorgun. Það var gott að koma heim eftir langt og viðburðaríkt ferðalag - eins og sést á okkur!

Hjördís Alda sótti okkur á flugvöllinn - á bíl í yfirstærð - svo allt mitt hafurtask kæmist með. Heima í Eyjabakka beið svo mamma með kaffi og nýbökuð brauð og hafði boðið ættingjum og vinum. Frábærar móttökur - í raun drottningarlegar móttökur. Ég þakka fyrir mig. Í gleðivímunni láðist mér að taka mynd af veisluborðinu en um kvöldið var önnur veisla - í Kópalind - og þar var meðal annars þessi fagurlega skreytta terta á borðum!

Náttúruhamfarir í New York, New York

2007-08-08T16:48:00.000-07:00

RMG . . . Í nótt flugum við frá Denver, Colorado, til New York, New York. Vélin var tveimur tímum á eftir áætlun vegna þrumuveðurs í Boston en þaðan kom hún til Denver. Á leiðinni til NY slóraði hún lengi yfir Ohio (þetta sá ég allt á skjámynd þar sem hægt var að fylgjast með flugi vélarinnar), flaug upp og niður, austur og vestur til að bíða eftir lendingarveðri í NY. Þar hafði geisað mikið þrumuveður alla nóttina og þegar við loksins lentum og komumst í leigubíl inn á Manhattan fréttum við að neyðarástand ríkti í borginni vegna óveðursins um nóttina. Allar lestarsamgöngur lágu niðri og umferðin var algjört sultutau; ferð sem venjulega tekur 45 í gulum leigara tók 2 tíma og 15 mínútur.
Í NY hittum við dætur mínar og dótturson og urðu miklir fagnaðarfundir, eins og við mátti búast. Þó var fagnaðarlátunum stillt í hóf eftir aðstæðunum sem voru 35 stiga hiti og 90% raki; ekki mikið hægt að æsa sig í slíkum aðstæðum. Við skunduðum beint á loftkældan veitingastað og fengum okkur góðan mat og mikið vatn og sterkt kaffi.
Og nú erum við Rósa komnar á Kennedy-flugvöll og erum að drekka hestaskál vel heppnaðrar ferðar. Okkur hefur komið vel saman allan tímann; jaðraði aðeins við pirring í morgun þegar við lentum illa sofnar í hitanum á Kennedy þar sem við þurftum að koma farangrinum fyrir áður en við siluðumst inn til Manhattan. En það slapp fyrir horn og við erum eins og nýtrúlofaðar. Þetta var alletiders ferð og ég hlakka til að koma heim í kúrekastígvélunum og segja ferðasöguna aftur og aftur.

Rósa.... Ég er svoooo ánægð með að RMG kom með mér í þessa ferð sem við toppuðum hjá dætrum hennar og dóttursyni í dag (í eftirmiðdagskaffi í NY).

Fimm stórar töskur með meiru!

2007-08-07T22:38:00.000-07:00

Rósa ... Við erum staddar á Denver flugvelli. Það var seinkun á flugi en það sem verra er að flugfélagið okkar, JetBlue er ekki í tengslum við Icelandair. Ég var að vona að ég gæti tékkað allar fimm níðþungu töskurnar mínar alla leið heim í Keflavík - en sem sagt, við Ragnheiður munum þurfa að böðlast með þær aftur á morgun.

Ókum um Klettafjöll í dag, að mestu í rigningu. Vorum í rúmlega 13.000 feta hæð þegar við fórum hæst og töldum okkur finna fyrir því! Við stoppuðum aðeins hér og þar meðal annars í ekta kúrekabæ og skoðum þar "Historic Georgetown" og tókum myndir. Stoppið var stutt vegna úrhellis!

RMG . . . Í gærkveldi komum við til Bueno Vista sem er í Klettafjöllunum í Colorado. Krúttlegur bær. Þar gistum við á heimilislegu hóteli sem heitir Adobe Inn. Þar var heitur pottur.

Á leiðinni til Bueno Vista sáum við nautgripahjarðir á beit. Við fengum vatn í munninn og hugsuðum báðar að nú væri gott að fá steik í kvöldmat. Okkur var þá bent á veitingahús sem serverar bara fille mignon; enginn matseðill, bara fille mignon, 6, 9, 12 eða 16 oz. Við fengum okkur 6 oz og kláruðum hana upp til agna. Og það var enginn vínseðill, bara Merlot. Við fengum okkur Merlotflösku (sem við kláruðum reyndar ekki alveg) en flestir gestanna drukku bjór með sinni steik sem okkur fannst frekar ósívílíserað. Eftir matinn fórum við á krá og hittum þar káboj með mikið hár og skegg. Á hægri höndina vantaði þrjá fingur (löngutöng, baugfingur og litla fingur). Hann sagði okkur langa sögu af því hvernig skröltormur hefði bitið hann þegar hann var í útilegu í helli einum með vinum sínum.
Í morgun fengum við morgunmat á heimilislegu og vistvænu kaffihúsi. Þar var gott kaffi en hér má taka fram að við höfum alltaf fengið gott kaffi nema á Hilton hótelinu í Albuquerque. Svo fórum við í heita pottinn á hótelinu. Við tókum síðan upp harmónikkuna og skemmtum okkur sjálfum við spil og söng.
Þá hófst útsýnistúrinn yfir Klettafjöllin til Denver. En þar ausrigndi svo að ekki var nú útsýnið glæsilegt.
Þegar við komum til Boulder, sem er háskólabær í nágrenni við Denver, var hætt að rigna og við nutum þess að skoða miðbæinn - en best þótti okkur að finna snyrtistofu þar sem undirrituð fékk væna handsnyrtingu og Rósa fékk bæði vax og fótsnyrtingu. Og nú bíðum við á flugvellinum í Denver eftir seinkaðri flugvél.

Rósa... Við fórum til Boulder því þar var Þröstur bróðir við nám í University of Colorado at Boulder. Fundum háskólann auðveldlega og tókum þar nokkrar myndir til að sýna Þresti þegar heim kemur en hér koma tvær þeirra.

Bærinn Buena Vista í Klettafjöllum

2007-08-07T09:49:00.000-07:00

Rósa... Gistum í Buena Vista síðustu nótt og erum núna á þessu fína Bistro (sjá mynd) að fá okkur morgunmat og að blogga.

Fleiri myndir - More pictures

2007-08-06T10:27:00.000-07:00

We took 250 pictures in Taos, thereof 150 in Taos Pueblos. You see, we paid for it so of course we tried to get the most of it! Click here to see some of the pictures.

Santa Fe, Santa Domingo og Taos

2007-08-05T21:24:00.000-07:00

Dæmigerð bygging í Santa Fe.

Við komum svangar til Santa Fe en héldum þaðan saddar, bæði hjarta og magi voru mett.

Rósa... Santa Fe virðist öll byggð í sama stílnum, byggingar brúnleitar, stundum rauðbrúnar og sjaldnar okkurgular. Við vorum lengi að finna miðbæjarkjarnann en þegar það lokst tókst sáum við gamla og fallega kirkju, fullt af búðum með fögrum listmunum, útimarkað og afar skemmtilega hönnuð hús. Við gerðum stuttan stans í Santa Fe en ókum alla leið til Taos en tókum lykkju á leið okkar til að fara á útihátíð.

Í Santa Domingo var hátíð Santa Domingo indjánaættbálksins og í henni tóku líka þátt fulltrúar frá öðrum ættbálkum, t.d. bæði Hopi og Acoma. Við hittum þar aftur leirkerasmið frá Acoma sem hnýtir hrosshári saman við leirinn sinn. Aftur á móti sáum við hvergi Steindu Ör en teljum að hann hafi verið meðal dansaranna og við því ekki þekkt hann þar sem dansararnir voru allir klæddir í alls konar búninga og skreyttir grenigreinum. Þessi hátíð var opin öllum en yfirleitt eru trúarhátíðir indjána lokaðar aðkomufólki. Regndansinn var þungamiðja hátíðarinnar. Það var áhrifamikið að fylgjast með dansinum sem náði yfir aðaltorg og götu bæjarins. Ég get ekki ímyndað mér hve dansararnir voru margir en þeir fylltu svæði sem er sambærilegt við Lækjargötu, frá gatnamótunum við Austurstræti og að Tjörninni. Dansarar voru karlar, konur og börn á öllum aldri. Ég hafði ekki búist við að sjá börn og unglinga taka þátt í dansinum en þau höfðu greinilega sitt hlutverk og voru ekki að dansa í fyrsta sinn.

RMG . . . Tek undir með Rósu; það var afar áhrifamikið að sjá dans indíánanna. Fyrirfram hélt ég að þetta yrði einhvers konar túristasýning en þegar við komum á staðinn sáum við að þetta var alvörusamkoma og dansinn var alvörutrúarathöfn. Þau dönsuðu lengi, lengi, karlar og konur og börn, í sól og steikjandi hita og dansararnir voru skreyttir og málaðir og allir báru þeir grenigreinar. Nokkrir voru með skjaldbökuskeljar hringlandi utan á sér í takt við trumbusláttinn. Allt hafði þetta táknræna merkingu sem ég kann ekki að skýra. Þarna mátti ALLS EKKI taka myndir og til marks um hve alvarlegt þetta bann var sáum við þegar myndavél var tekin af manni sem hafði stolist til að taka mynd. Það var sæst á málamiðlun, hann fékk að halda myndavélinni en minniskubburinn var gerður upptækur.

Í dag skoðuðum við Taos Pueblo sem er indíánaþorp á heimsminjaskrá UNESCO. Þetta er eldgamalt þorp sem á sér langa sögu, húsin eru gerð úr leir og þarna býr fólk ennþá án nútímaþæginda, eins og vatnsleiðslu og rafmagns. Það var áhugavert að koma þarna en þetta þorp var ekki eins lifandi og Valpi og Acoma; meira eins og Árbæjarsafn en þó með íbúum. Við komum inn á verkstæði leirkerasmiðs sem var að störfum en hún var í símanum að tala við manninn sinn um að skreppa í bíó í kvöld. Í Taos Pueblo máttum við taka myndir gegn gjaldi og næstu þrjár myndir eru úr þorpinu.

Taos er skemmtilegt þorp; hér búa listamenn og gamlir hippar - og Julia Roberts. Við tókum það rólega hér í dag, skoðuðum gallerí og keyptum indíánateppi. Við eru orðnar dáldið lúnar og stífar í skrokknum eftir langar setur í bílnum. Þess vegna fundum við þetta fína spa þar sem Rósa gat gert leikfimisæfingar meðan ég fór í heita potta og gufubað og svo fengum við alnudd og erum nú eins og nýslegnir túskildingar. Þegar við komum aftur á hótelið, The Historic Taos Inn, var hljómsveit að spila bluegrass tónlist og þar var brjálað fjör fram eftir kvöldi.
Á morgun höldum við til Colorado - það er farið að síga á seinni hlutann. Við fljúgum frá Denver á þriðjudagskvöldið.

Trading Posts

2007-08-05T07:54:00.000-07:00

Rósa... Indians trading posts are old; the oldest we drove past are from mid 19th century. The Indians traded their crafts for all kind of goods. No money, just item for item and of course a bargain. The business took place at certain places, the trading posts. Nowadays, at the old trading posts, Indians sell all kinds of home made products and artwork. The products are bowls and figurines made of clay, jewelery and kachina dolls. Some of the productions reminded me of Icelandic crafts.

We have seen a lot of traditional clay bowls and some beautiful artwork. Especially in Acoma the art was great. Yesterday, when we drove towards Taos we obviously were entering area with weaving as an old tradition. On NM highway 76 we passed Ortega's Weaving Shop which is maybe most famous because the Ortegas have lived there and practiced weaving for eight generations. The shop was closed when we drove by but I look forward to seeing the rugs and blankets at the trading post in Taos (but I will try not to be tempted to buy one, I have to much luggage already)!

I could not take any pictures at the trading posts but I can take pictures of the items we bought and I will put some samples here when I have organized my pictures!

Also, we found a few pictures of potteries on the website Pottery Page #1.

The book Trading Post: Guidebook by Eddington and Makov (1995) is helpful if one wants to know more about where and what to buy at modern trading posts. Eddington and Makov point out that the trading posts always have been "portals between two worlds - a place where Indians and Anglos meet to exchange merchandise, ideas, jokes, news, and some of the finest arts and crafts of the day." This I have experienced on my travel through the Indian country!

Skýjaborgir

2007-08-04T10:40:00.001-07:00

Rósa . . . Í gær ókum við frá Gallup til Albuquerque með viðkomu í Acoma Pueblos eða Sky City. Þar hafa indjánar búið frá örófi alda og eru elstu húsin frá því á 12. öld. Í Acoma er byggðin uppi á sléttri klettaborg sem gnæfir upp úr flatlendinu - rétt eins og í Walpi - og húsin falla saman við klettana þegar horft er að neðan. Acomabúar hafa þjónað ferðamönnum í yfir hundrað ár og þar var allt með öðrum blæ en í Walpi, meiri reisn yfir öllu. Í gamla þorpinu búa 10-13 fjölskyldur, án rennandi vatns, skolpræsakerfis og rafmagns. Í þorpinu er kaþólsk kirkja frá miðri 17. öld og eru þorpsbúar kaþólskir en blanda hinni gömlu trú þjóðflokksins skemmtilega saman við kristnina.

Gallup þótti okkur ekki spennandi bær - en við fundum þar þó þetta fína kaffihús með heimabökuðu bakkelsi á boðstólum!Um nóttina gistum við á Hilton í Albuquerque - þar sem slegið var upp balli á sundlaugarbakkanum okkur til heiðurs - að við teljum!

Á slóðum Hopi indíána

2007-08-02T21:15:00.001-07:00

Bíllinn okkar og annar tveggja öruggra bílstjóra!

Við draugagjá!

Húsmóðirin á hlaðinu við tréð sitt!

Þjóðarflatbrauð í Walpi, aska notuð í stað bökunarsóda!

RMG . . . Í dag fórum við á slóðir Hopi-indíána. Fyrsti viðkomustaður var Old Oraibi sem er elsta samfelld byggð í Ameríku að sögn heimamanna, altso frá svona 1100 e. Kr. Þarna voru afar hrörleg hús og við gerðum stuttan stans í búð sem seldi heimilisiðnað. Þar keyptum við málaðar trédúkkur af manni sem lifði af því að framleiða og selja þær. Hér var stranglega bannað að taka myndir. Á leiðinni út úr þorpinu hittum við eineygðan indíána með svart hár niður í mitti sem sat í fótabaði fyrir utan húsið sitt. Hann var að kæla tærnar eftir hlaupatúr en þetta var hlaupari sem hleypur berfættur og ber nafn sem útleggst Steind Ör á íslensku (Painted Arrow á ensku). Hann bauð okkur inn á heimili sitt sem var nú ekki glæsilegt, heldur algjört hreysi, fannst okkur. En stoltur bauð hann okkur sæti og sýndi okkur myndir af sér þar sem hann hafði hlaupið til Mexíkóborgar 2000 mílur til að biðja um regn. Bauð okkur á mikla indíánahátíð sem stendur fyrir dyrum nálægt Albuquerque á laugardaginn. Við sjáum nú til en ekki er ólíklegt að við verðum einmitt á þessum slóðum á laugardaginn.
Eftir Oraibi fórum við til Walpi. Það er indíánaþorp uppi á hárri hæð. Þar búa 4 til 5 gamlar konur og halda við hefðum Hopi-indíána. Á meðan við biðum eftir leiðsögn heimakonu var okkur boðið inn á heimili gamalla systkina. Það var lítið en fallegt og snyrtilegra en hjá þeim eineygða.
Satt að segja erum við enn að melta hvað okkur finnst um þessi indíánasvæði. Þarna er fólk sem vill halda í gamlar hefðir og lífshætti; það talar ekki reiprennandi ensku heldur sitt eigið tungumál. Það lifir í mikilli fátækt og eina lífsafkoman virðist vera að selja heimilisiðnað, sem þýðir að þeir eiga allt sitt undir ferðamönnum. Það var afar athyglisvert að koma svona nálægt indíánunum og vera boðið inn á heimili þeirra og við erum afar snortnar. En tilfinningar okkar eru tvíbentar. Á morgun förum við á slóðir indíana í New Mexíkó og getum þá kannski sagt eitthvað fleira um þá reynslu.

Handofið veggteppi og tágakarfa á hótelinu okkar.

Bloggað um reynslu dagsins.

Rósa... Já, ferðin í dag var sannarlega áhrifarík en eiginlega líka átakanleg. Í "ferðaþjónustunni" í Walpi skildum við eftir tvo sólstóla. Það var eins og við værum að skilja eftir mikil verðmæti. En nú erum við komnar á gamalt hótel í Gallup, El Rancho Hotel. Þar hafa frægar kvikmyndastjörnur gist, samkvæmt því sem við lásum um hjá vinum okkar, Einar og Ólafi, í Úti að aka.

Eina stjarnan á hótelbarnum þann 2. ágúst 2007

Enduðum daginn á mexíkóskum mat í Nýju Mexíkó.

RMG . . . Mig langar til að segja aðeins frá málfarspælingum mínum á Ameríkönum. Á þessum slóðum segja þeir mikið "y'all" þegar þeir ávarpa mann. "Wher'y'all from?" segja þeir þegar þeir spyrja hvaðan við erum. Og þegar við þökkum fyrir okkur og segjum "thank you" svara þeir "you bet".

Rósa... Allar myndir teknar með leyfi!

Myndefni eru næg

2007-08-01T23:41:00.000-07:00

og höfum við sett fleiri myndir úr ferðinni hér.

Our good friends in USA, here are more pictures. We hope you enjoy our blog.

Þrumur og eldingar og úrhelli

2007-08-01T22:43:00.000-07:00

Rósa.... Í dag fengum við sýnishorn af alls kyns veðri - rétt eins og náttúran væri að undirbúa mig fyrir að koma heim til Íslands. Ég lagði mig alla fram við að toppa RMG en hún gerði sér lítið fyrir og dansaði salsa á torginu í Flagstaff! Við því átti ég engan mótleik - hið eina sem ég gat gert var að gleðjast yfir að ferðast með þessari hæfileikaríku vinkonu. En þótt mér tækist ekki að toppa vinkonuna er ég ekki frá því að náttúrufegurð Sedona hafi tekið mikilfengleika Miklagljúfurs fram.

RMG . . . Á leiðinni til Sedona lentum við í úrhellisrigningu og þrumuveðri þegar við ókum í gegnum hrikalegt fjallaskarð. Við fórum úr 3000 m hæð niður í 2000 m en í Sedona skein sólin á risastóra, rauða klettaskúlptúra. Við fengum okkur gómsætan heimalagaðan ís í heimabökuðu kramarhúsi og horfðum á klettana meðan við slöfruðum í 0kkur ísinn. Fólkið í Sedona fæst mikið við andleg málefni og það er kannski ekki skrítið, nálægðin við þessa náttúrufegurð lyftir huganum í hæstu hæðir.
Þegar við komum aftur til Flagstaff fengum við okkur strút að borða og dönsuðum síðan salsa á balli á torginu (Rósa dansaði líka).

Klettaraðir rauðar
rísa hátt er skvísur
brun'að sjá Sedónu
sólarbjörtu hóla.
Borða strút og bæta
bumbu mjúka og strjúka.
Dansa salsa og sönsum
sínum halda fínum.

Sigrar RMG á tónlistarsviðinu

2007-08-01T12:06:00.000-07:00

Rósa...Hér kemur smá sýnishorn af RMG að troða upp, þið fáið að heyra í henni seinna! Hún sló sem sagt rækilega í gegn í gær á tónlistarsviðinu. Það verður erfitt fyrir mig að toppa þetta en ég mun leggja mig alla fram í dag - bæði í Flagstaff og Sedona sem við ætlum að heimsækja eftir hádegi.

Miklagljúfur með meiru

2007-08-01T00:18:00.001-07:00

RMG . . .
Í villta vestrið geystust
frá Vegas og sungu Megas,
dönsuðu tryllta dansa
á dæner átu hænu.
Eftir keyrslu af krafti
kúreka reyndu að fleka,
mæddust ökklar er Mikla
gljúfur stigu ljúfar.

Kúrekar með gemsa á Route 66

2007-07-30T22:00:00.000-07:00

Rósa... Hér er RMG við Hoover Dam í 45 gráðu hita (113 á Farenheit)!

RMG . . . Við erum komnar í villta vestrið. Bærinn heitir Williams og er í Arizona, beint fyrir sunnan Grand Canyon. Ég held að þetta sé þorpið úr bíómyndinni Cars.

Hér er route 66, hér eru gamlir bílar og hér eru allir karakterarnir úr myndinni. Ég hitti þá á gönguferð um aðalgötuna í kvöld. Hér eru líka alvöru kúrekar með hatta og byssubelti en í stað byssu eru þeir með gemsa. Þetta fannst okkur Rósu fyndið. Við fórum á bar og fengum okkur bjór og hlustuðum á gítarleikara sem söng skemmtileg lög og minnti okkur á KK. Hann heitir Steve Reynold og hefur heimasíðu. Eftir sönginn laðaði Rósa hann að borðinu til okkar og hann gaf okkur góð ráð fyrir ferðina til Grand Canyon á morgun. Mælti frekar með gönguferð niður í gljúfrið en þyrluflugi. Við vorum honum mjög þakklátar fyrir það. Ekki að við þorum ekki í þyrlu . . . þær eru bara svo háværar - hljóðmengun - og við erum náttúrverndarsinnar.
Ekki má gleyma veðurfregnum. Úr 45 stiga hita og sól í Las Vegas komum við í 20 stig og regnvotar götur í Williams.

Rósa... Miklar andstæður í dag: Úr milljónaborginni Las Vegas (með hótelsvítu og spilavítum) til smábæjarins Williams með fámenni og smáhýsum, úr skrælnaðri eyðimörk yfir í furulendur; og hitamunurinn.

Rósa... The trip is just wonderful. In Las Vegas we experienced the luxury and there we saw a lot of new and probably expensive cars. After we came to Arizona the cars became older and not so fancy. So far we have only seen small towns in Arizona, friendly but in no way luxury. The land and climate changes as well as the cars. I wander if we will see as much difference when we go from Arizona to New Mexico.

Road Trip RMG og Rósu hófst í dag!

2007-07-29T20:48:00.001-07:00

Snætt á B-Diner í Barstow.

Rósa . . . Komnar til Las Vegas - fyrsta áfanga lokið. Erum á flottasta hótelherbergi sem við höfum séð og höfum við þó marga fjöruna sopið. Ætli við förum nokkuð af herberginu fyrr en við tékkum okkur út eins og þið kannski skiljið ef þið kíkið á Venezia Luxury!

RMG. . . Rósa er mikil afrekskona. Í gær seldi hún bílinn sinn og í morgun skilaði hún íbúðinni sinni spikk and span og fær leigutrygginguna endurgoldna frá stranga leigusalanum sem er frönsk kona. Reyndar var ég aðeins stressuð í morgun þegar allt var á rúi og stúi í íbúðinni kortéri áður en von var á þeirri frönsku en Rósa slapp fyrir horn eins og alltaf. Hún pakkaði því sem hún vildi taka með og bar restina út að öskutunnunum. Draslinu henti hún en nýtilegt skildi hún eftir við tunnurnar enda lifa margir í San Diego á því að hirða úr öskutunnum. Í gær fórum við í manecure og pedicure og á meðan við sátum og létum dekra við okkur í nuddstólum komu þrír náungar að gramsa í ruslafötunni fyrir utan. Þetta sáum við út um dyrnar sem voru opnar.
Við Rósa erum góðar saman; hún er satt að segja dáldið óskipulögð og kærulaus en ég er ofurskipulögð og get orðið dáldið stressuð. En það er merkilegt hvað hún sleppur alltaf fyrir horn. Ég er viss um að hún getur kennt mér að vera aðeins kærulausari og kannski get ég kennt henni að vera skipulögð. Efast þó um það síðara.
Í dag ókum við frá San Diego til Las Vegas. Gerðum stuttan stans á Coronado eyju þar sem við fetuðum í fótspor Marilyn Monroe sem Hótel Coronado montar sig mikið af. Við ókum eftir vegi númer 15 en stundum skárum við Route 66 og í bænum Barstow tókum við bensín og borðuðum hamborgara á týpískum Diner sem er á Route 66. Þar var hitinn 45 gráður. Á leiðinni lásum við upp úr bókinni Úti að aka eftir Einar Kárason og Ólaf Gunnarsson en þeir óku þessa leið í öfuga átt fyrir ári. Þegar við komum til Las Vegas gátum við valið úr hótelum en okkur leist best á Hótel Feneyjar og þar erum við nú í góðu yfirlæti og förum ekki út fyrir dyr enda er hér allt sem þarf: Flott hótelherbergi á 30. hæð og spilavíti á fyrstu hæð. Nú förum við í svarta kjóla og háa hæla og spilum rúlettu. (Erum búnar að gera magaæfingarnar sem Rósa pínir mig í á hverjum degi.)

Morgunverður á svítunni!

RMG á sólarströnd

2007-07-28T09:01:00.000-07:00

Mín kæra vinkona, Ragnheiður Margrét, er komin til mín. Þvílík sæla að hafa aftur vinkonu til að segja öll sín leyndarmál og önnur mál. Ég fór auðvitað með hana á ströndina okkar þar sem við nutum San Diego sólarinnar og sjávargolunnar áður en við höldum af stað í ferð okkar um indjánaslóðir.

Árstíð við Kyrrahafið

2007-07-28T08:24:00.000-07:00

er að ljúka. Ég held héðan frá San Diego á morgun og Auður er þegar farin heim til Ísalands. Þetta hefur verið afar farsælt ár og hamingjuríkt. Sólin hefur brosað til okkar og auðveldað okkur lífið þetta ár okkar á erlendri grund. Við höfum notið þess að búa á Ocean Beach - í síðasta skjóli hippanna í Suður-Kaliforníu - með alla sína mexíkósku veitingastaði og amerísku kaffihús og óþvingaða andrúmsloft. Námið okkar gekk alveg eins og í sögu. Auður menntaði sig í listum, ljósmyndum og arkitektúr og ég einbeitti mér að skólastjórnun og leiðtogahlutverki. Sambúð okkar mæðgna var með eindæmum góð; ég get ekki hugsað mér betri ferðafélaga og sambýling en hana Auði mína. Svo nutum við samveru Hjördísar Öldu á vordögum og fengum marga góða gesti að heiman, sem kom í veg fyrir of mikla heimþrá. Sólin hér á Kyrrahafsströnd er að setjast og ég þakka San Diegobúum fyrir mig.

Moving sale

2007-07-22T09:13:00.000-07:00

Frá aldurhnignum risatrjám ókum við aftur í hversdagsamstrið. En ekki bara hversdags... því við héldum okkar fyrstu "moving sale". Við bárum allar eigur okkar út á hlað og verðlögðum þær heldur hátt til að geta prúttað. Klukkan sjö voru fyrstu kaupendur mættar á svæðið en það tók okkur nokkurn tíma að ná tökum á viðskiptamátanum. En svo komu Tahir og Rabeea okkur til hjálpar og kenndu okkur að prútta! Ekki tókst að selja allt svo nú eru eldhúsborð, rúm og bíll til sölu á craigslist.com - og við bíðum spenntar eftir tilboði. Ef þið hafið áhuga þá er bara að hringja!

Sequoiadendron giganterum

2007-07-19T21:22:00.000-07:00

eru risavaxin og mörg æði aldurhnigin tré sem vaxa í Sierra Nevada fjöllunum. Trénin ná að minnsta kosti 3.200 ára aldri! Við Auður fórum í Sequoia National Park og gengum milli þessa öldunga. Í nágrenni við General Sherman sem ku vera stærsta lifandi "vera" á jörðinni..

Smá brot af trénu!

Hugsanlegt húsnæði!

Það var mögnuð upplifun, bæði að ganga í 2.000 metra hæð í miklum skógi og að skoða og faðma gömlu Sequoiurnar.
Fleiri myndir.

Stjarna dagsins

2007-07-09T21:32:00.000-07:00

í dag hér heima á Coronado Avenue og í gær á Austurvelli er tvímælalaust Þórdís Alla Gauksdóttir. Frábær söngur hjá stúlkunni á Rás 2 (sjá nánar á bloggi systur Þórdísar Öllu, Steinunnar Eyju). Takk fyrir, Þórdís Alla!

Í dag hefst

2007-07-08T14:59:00.000-07:00

Elda Summer Institute og ég hlakka til að taka þátt í starfinu þar.

Lesefni mitt

2007-07-07T22:29:00.000-07:00

þessa dagana er nokkuð fjölþætt. Fyrir svefninn les ég ævisögu Matthíasar Jochumsonar sem er afar skemmtileg og athyglisverð lesning. Ég er stödd þar sem Matthías er nýráðinn prestur á Kjalarnesi. Afar vel skrifuð bók, flott hjá Þórunni Erlu Valdimarsdóttur. Á ströndinni les ég bók sem heitir Stumbling on Happyness eftir Daniel Gilbert. Þrátt fyrir nafnið held ég að bókin gefi ekki svar við því hvernig maður hrasar um hamingjuna, en hún er skemmtilega skrifuð og fjallar á skondinn hátt um skoðanir og skilgreiningar á hamingju. Í vinnunni glugga ég í léttlestrarefni svo sem The Shape Shifter eftir Tony Hillerman (en hún gerist á svæði sem við RMG munum aka um innan skamms) á milli þess sem ég les fræðigreinar um skólastjórnun. Í dag las ég til dæmis kafla úr bók Michaels Schmoker, Results Now, þar sem hann gagnrýnir skólastjórnendur og kennara harðlega fyrir skort á markvissum fyrirmælum, bæði skortir skýr tilmæli og stuðning stjórnenda við kennara og einnig vantar mikið upp á verkstjórn kennara í kennslustundum. Að dómi Schmokers er meðalmennska ríkjandi í skólum hér vestra. Meira um það síðar því ég hlýði á fyrirlestur Schmokers næsta þriðjudag.

Myndirnar með þessari færslu eru teknar á bókasafni Monroe Clark Middle School.

Sýnishorn

2007-07-06T19:18:00.000-07:00

Þessa dagana lifi ég afar einföldu lífi. Þrjá daga í viku vinn ég á bókasafninu en þar er afar lítið að gera. Hina fjóra daga vikunnar lötra ég á ströndina, rölti á Starbucks eða les mér til gamans. Það er ekki frá því að mig sé farið að langa heim og komast í vinnuna.

Á sædýrasafni Birch (Birch Aquarium) sá ég margar furðuverur og sumar fallegar, aðrar síðri.

Hér velti ég fyrir mér hvort ég eigi að eyða þessari mynd eða ekki!

Myndin hér að neðan er frá 4. júlí en við héldum upp á daginn með Rabeeu og Tahir og þúsundum annarra San Diego búa á ströndinni.

Þórdís mætt á svæðið

2007-06-22T18:18:00.000-07:00

Við Þórdís höfum farið svo víða að enginn tími hefur gefist til bloggskrifta. Setti nokkrar myndir inn á myndasíðuna.

Gestakomur

2007-06-17T00:37:00.000-07:00

Gósý og Tryggvi eru komin og farin! Við áttum með þeim yndislega og viðburðalega viku. Nú eru þau í New York og eins og myndin sýnir voru þau glöð og ánægð þegar þau héldu frá San Diego til New York (fleiri myndir á leið inn á myndasíðuna).

Og á morgun kemur Þórdís. Það er skemmtiegt að hún skuli koma á 17. júní. Við munum halda íslenska þjóðhátíð með Californiu-sniði á morgun. Í dag fórum við Auður reyndar á þjóðhátíðargleði hjá Íslendingafélaginu í LA og þar var þjóðlegt yfirbragð: SS-pylsur, pulsusinnep og remolaði og pönnukökur ásamt fleira góðgæti.

PS: Við endurlifðum líka þjóðvegahátíðarstemmningu - það tók okkur fjóra tíma að aka héðan og til LA!

Fyrstu myndirnar mínar!

2007-06-08T23:10:00.001-07:00

Afmælisgjafir

2007-06-08T18:14:00.000-07:00

Í gær fékk Guðrún Inga afmælisgjöfina sem við mæðgur póstlögðum í lok mars og tókum skýrt fram að ætti að fara í hraðpósti! Guðrún Inga þurfti sem sagt að bíða í meira en tvo mánuði. Í dag fékk ég afmælisgjöf enda þótt afmælið mitt sé ekki enn komið. Engin bið hérna megin. Afmælisgjöfin er forláta stafræn myndavél (Canon PowerShot SD 1000) sem börnin mín gáfu mér. Og aftur tárfelldi ég! Ástarþakkir fyrir mig. Ég mun setja myndir á heimasíðuna þegar saltfiskveislunni verður lokið.

Tár og trú

2007-06-06T16:59:00.000-07:00

Einn þeirra sem berst fyrir útnefningu sem forsetaefni demókrata er Barack Obama. Í Dreams from My Father lýsir hann uppvexti sínum, skólagöngu og fyrstu skrefunum á fullorðinsbrautinni. Þar sem ég lá á ströndinni í dag og las frásögn af því þegar Obama fór í messu og uppgötvaði mátt trúarinnar þá tárfelldi ég!

Í gær synti ég

2007-06-04T16:46:00.000-07:00

í sjónum - ég hef ekki þorað því fyrr enda óttalega vatnshrædd. En ef Gósý, stóra systir mín, fer á brimbretti þegar hún kemur þá ætla ég líka að prófa! Gósý og Tryggvi koma um helgina og við mæðgur hlökkum svoooo til að fá þau, að vera með þeim og sýna þeim okkar fallega bæ og sýslu.

Fjarvera okkar kennara í umbótum á skólastarfi

2007-05-31T18:43:00.000-07:00

Í skemmtilegri og athyglisverðri grein í Skólavörðunni (4. tbl. 2007) skrifa Edda Kjartansdóttir og Eiríksína Kr. Ásgrimsdóttir um stöðu kennara og benda á að í leiðtogafræðum er litið framhjá kennaranum sem leiðtoga þrátt fyrir mikilvægi hans "sem leiðtoga í lífi barna". Edda og Eiríksína leita skýringa á fjarveru kennarans í umræðum um leiðtogafærni og hvetja kennara til að skilgreina hlutverk sitt upp á nýtt og að taka sér "leiðtogahlutverk sem hæfir í breyttu samfélagi." Þær Edda og Eiríksína segja að fyrsta skrefið fyrir kennara sé að tala sig "frá kvörtunum í átt að skuldbindingum og frá ásökunum í átt að ábyrgð." Það sem Edda og Eiríksína eru að tala um minnir mig á sumt sem ég hef verið að átta mig á hér fyrir vestan.

Þegar ég kom hingað til San Diego í ágúst í fyrra heyrði ég mikið talað um skólastjóra sem instructional leaders. Fyrrum fræðslustjóri í skólaumdæminu, Alan D. Bersin, hafði lagt megináherslu á að skólastjórar styddu við kennara með því að skoða kennslu og veita kennurum endurgjöf jafnóðum. Stefnan var að nemendur væru miðpunkturinn í skólastofunni, þeir væru að vinna að verkefnum, prófa sig áfram með tilraunir, taka þátt í samræðum en kennarinn átti að leiða þá áfram. Haldin voru tíð námskeið og ráðstefnur fyrir skólastjórana, eða öllu heldur kennsluleiðbeinendurna, og fræðslustjóri eða aðstoðarmenn hans mættu í skólana til að styðja og leiðbeina stjórnendum. Margir voru nokkuð með þessa stefnu en svo var ekki um alla og sumarið 2005 var nýr fræðslustjóri, Carl A. Cohn, óvænt ráðinn. Sú ráðning varð til þess að umbætur fyrri stjóra voru settar í salt.

Um daginn fékk ég svo skýringu á fræðslustjóraskiptunum. Skýring þessi er komin frá aðstoðarskólastjóra hér í San Diego sem kynnti sér málið vandlega og kynnti fyrir okkur í kúrsi USD. Aðstoðarskólastjórinn sagði það sem hefði fyrst og fremst misfarist hefði verið að beina ekki umbótunum til allra í skólasamfélaginu. Þannig var að þegar fyrri fræðslustjórinn hóf endurmenntun og endurskilgreiningu á starfi skólastjóra þá snerist allt um stjórnendur og millistjórnendur. Kennarar urðu hins vegar útundan í umbótunum og meðal þeirra greip um sig ótti og óánægja. Þessar tilfinningar urðu loks svo sterkar að ákveðið var að segja umbótasinnaða fræðslustjóranum upp. Trúlega hefði það átt að vera hlutverk skólastjóranna, sagði aðstoðarskólastjórinn, að kynna hugmyndafræðina á bak við breytingarnar meðal kennaranna en stjórnendur voru uppteknir að læra nýtt hlutverk svo það fórst fyrir. Aðstoðarskólastjórinn sagði að umbæturnar og hugmyndafræðin að baki þeim hefði verið mjög góð en því miður ekki náð í gegn þar sem mikilvægur hluti starfsmanna sem umbæturnar áttu að ná til var ekki með í ráðum og ekki var gert ráð fyrir tíma og fjárveitingum til að kynna þeim málið.

Hér hefði fræðslustjórinn þurft að muna að kennarar eru hluti leiðtoganna í skólanum. Hann hefði átt að skapa aðstæður í skólunum svo að kennarar væru með í umbótunum, svo sem með því að halda reglulega fræðslu- og upplýsingarfundi um þær og gefa kennurum kost á að tjá sig um breytingarnar. Kennararnir hefðu þurft að skoða málið betur áður en þeir notuðu ótta sinn við breytingar til að knýja fram nýjar breytingar (fræðslustjóraskiptin). Þeir hefðu ekki átt að kvarta strax heldur knýja á um að þeir væru með í umbótaferlinu.

Hvernig er best að þýða

2007-05-31T16:33:00.000-07:00

"educational platform"? Er það fræðslugrunnur eða menntagrundvöllur, menntastefnuskrá eða menntastefna? Ég þigg hugmyndir með þökkum því mig vantar gott orð til að hugsa um á íslensku. Núna er ég nefnilega að fínpússa 'My Educational Platform' fyrir kynningu sem verður þann 13. júní næstkomandi. Reyndar er ekki rétt að tala um að fínpússa því ég er búin að rífa niður allt sem ég hafði gert áður þannig að réttara er að tala um endurbyggingu. Mér finnst ég í lausu lofti en ekki standa föstum fótum á "platformi" og það er vond tilfinningin eftir að hafa stundað kennslu í tvo áratugi!

Ferðalag með myndasmiðum og stelpum

2007-05-26T22:05:00.000-07:00

Titillinn er útúrdúr úr nafni á ljóðabálki eftir Steinunni Sig sem ferðaðist með myndasmið og stelpu. Ég fór í ferðalag með tveimur myndasmiðum/stelpum . Þær eru líka mjög góðir og skemmtilegir ferðafélagar (enda vel þjálfaðar ... dætur mínar). Við ókum highway 101 og California highway 1 frá LA til San Francisco. Leið 1 liggur með vesturströndinni og minnti landslagið og bugðóttur vegurinn okkur stundum á Barðaströndina og stundum á Bergen og nágrannabyggðir. Samlíkingin hvarf þó þegar við stigum út úr bílnum því lofthitinn var gjörólíkur. Þarna vorum við í þriggja daga ferðalagi einingis klæddar hlýrabolum úr hýjalíni og pilsgopum, berfættar í sanddölum. Ef maður gæti alltaf ferðast svona létt.

Leið 1 er engan veginn í alfaraleið. Tvö þorp voru merkt á kortið, Gorda og Big Sur, og meira að segja okkur Íslendingunum þótti fullmikið í lagt að kalla þau þorp. Þau seldu þó bæði bensín og var gallonið dollara hærra þar en á dýrustu bensínstöðvum í San Diego. Í Big Sur fengum við líka ljúffengar samlokur, risastórar og gómsætar að hætti amríkana. Við endann á leið 1 komum við í Carmel sem mér sýndist hinn vænsti póstkortabær með frábærri gullni strönd.

Við náðum til San Francisco rétt eftir sólsetur og fengum þetta fína hótelherbergi á Market street rétt við Castro street. Við skoðuðum næturlífið í nágrenni hótelsins og þá sannaðist hið fornkveðna að engin kann sig í góðu veðri heiman að búa. Okkur hefði ekki veitt að íslenskum fatnaði á kvöldrölti okkar í San Francisco.

Frá San Francisco flaug Hjördís Alda til Parísar (með stoppum). Við Auður ókum hins vegar heim til San Diego og nú lá leiðin um vínhéraðið norður af San Louis Obispo (aðalsögusvið í bíómyndinni Sideways - ég horfði aftur hana í vikunni og hafði mun meiri ánægju af henni eftir að hafa verið á svæðinu).

Leiðin sem við ókum er "heimsfræg" og borgin San Francisco ennþá frægari. Þrátt fyrir það voru myndasmiðirnir/stelpurnar það besta við ferðina.

Að skrifa

2007-05-25T13:26:00.000-07:00

ritgerðir virðist lítið mál í USD. Við skrifuðum hverja ritgerðina á fætur annarri, t.d. þrjár lokaritgerðir á þremur vikum. Enginn kvartaði yfir vinnuálagi og allir skiluðu á réttum tíma. Hér tíðkast ekki að biðja um frest á verkefnum, hvað þá að gefa frest. Hugsanlega er þetta eins í háskólum heima; en í menntaskólum brjóta menn eða sveigja skilafrest svo oft að það er fremur regla en undantekning. Það er mun verra að fá frest og draga vinnuna heldur en að virða skilatíma. Einnig verður maður að sætta sig við að hætta, að geta sagt: nú er þessu lokið. Það er líka svo gott því þá er hægt að snúa sér að nýjum viðfangsefnum.

Mér þótti merkilegt hvað ég gat skrifað mikið. Einnig fannst mér ánægjulegt að skrifin reyndust tiltölulega létt - engin ritstífla! Ég held að það stafi að hluta til af því að verkefnin voru skýrt afmörkuð. Einnig var áhersla lögð á að í ritgerðunum kæmi fram þekking á lesefninu fremur en að nemendur væru frumlegir. Loks var í öllum kúrsunum ætlast til að nemendur sýndu að hvernig þær gætu og myndu nýta sér þá þekkingu og hæfni sem þeir höfðu öðlast með náminu.

Úrvinnsla

2007-05-24T17:14:00.000-07:00

Ég hef upplifað margt síðasta mánuðinn og á eftir að vinna úr því. Ætla að blogga um sumt á næstu dögum en byrja á að setja inn nokkrar myndir á myndasíðuna. Þeir sem vilja sjá fleiri myndir geta kíkt á nýja myndasíðu Auðar og líka síðuna hennar.

Náminu í USD er að mestu lokið. Ég á aðeins eftir að gera tvennt: Kynna verkmöppuna ásamt hugmyndum og bakgrunni sem starf mitt og köllun byggir á - og fara á fjögurra daga ráðstefnu í júlí og skila ritgerð um efni hennar.

Til að láta mér ekki leiðast hér í San Diego hef ég ráðið mig í vinnu þrjá daga í viku, á bókasafninu í USD.

Kosningaúrslitin

2007-05-12T18:41:00.000-07:00

...eru enn óljós. Þegar ég byrjaði að fylgjast með var stjórnin fallin og ég gladdist ógurlega. Ég hlakkaði til að sjá Ingibjörgu Sólrúnu sem forsætisráðherra okkar Íslendinga. Eins og staðan er núna þá hefur stjórninni tekist að pota sér inn aftur. Úff, úff... núna vildi ég vera heima!

Mín elskulega tengdadóttir hefur ein skrifað um siðferði-

2007-05-06T20:38:00.000-07:00

klemmu farþegans hér á blogginn minn. Hún hefur skrifað skynsamlega og skemmtilega eins og hennar er von og vísa. Hér er aðeins meira um klemmuna en hana er að finna í einni kennslubókinni minni, Meeting the ethical challenges of leadership eftir Johnson (2. útg. 2005), ég aðlagaði hana aðeins að mér/konum og Íslandi/kílómetrum á klukkustund. Klemmunni fylgdu upplýsingar um að yfir 90% aðspurðra Kanadamanna, Bandaríkjamanna, Ástrala og Norður-Evrópubúa myndu neita að segja ósatt í tilviki eins og þessu. Aftur á móti væru Suður-Kóreumenn, Venesúelabúar og Rússar líklegir til að segja ósatt. Merkilegt!

Því miður eru engar upplýsingar um kyn, starf eða stétt svarenda né hvernig þessi niðurstaða fékkst. Í umræðum í kennslustund þótti bekkjarfélögum mínum alveg með ólíkindum að 90% landa þeirra gætu hiklaust sagt að þeir myndu ekki ljúga. Bekkjarfélagarnir eru að mestu fólk á þrítugsaldri, konur um það bil 2/3 en karlar rest.

Siðferðiklemma farþega

2007-05-05T19:36:00.000-07:00

Hugsaðu þér að vinkona þín aki á gangandi vegfaranda. Þú ein ert farþegi í bílnum. Vinkona þín ók á 60 km/klst á götu þar sem hámarkshraði er 30 km/klst. Engin vitni eru að slysinu - nema þú auðvitað. Lögfræðingur vinkonu þinnar segir að ef þú sverjir eið að því að hún hafi ekki ekið hraðar en á 30 munir þú forða henni frá alvarlegum dómi. Hvaða rétt hefur vinkona þín til að búast við að þú verndir hana?

Svar eða athugasemdir óskast!

Hin hliðin...

2007-05-05T12:39:00.000-07:00

Ég hef verið að leita að sjónarmiðum hinna, þ.e. fjölþjóða fyrirtækjanna, auðhringjanna, valdamannanna, í bók Arundhati's The Algebra of infinite justice. Það reyndist erfitt, ekki síst þar sem ég var svo sammála Arundhati (enda sjónarhorn hennar ráðandi í bókinni og hún er að boða sína skoðun). Ég fann samt ótrúlega margt þegar til kom og enda þótt ég trúi ekki á það og finnist sumt í "sjónarhorni hinna" fráleitt þá sá ég að "hinir" höfðu sína trú, rétt eins og ég og Arundhati. Hér kemur svo niðurstaða mín - sjónarhorn beggja (á ensku því þetta var skilaverkefni í skólanum):

Roy Arundhati’s Side

The Other Side

Against globalization of corporations because it

a) Abuses the poor and powerless

b) It is governed by money and profit, not love and sympathy

Supports globalization of corporations because it

a) Helps underdeveloped nations to strengthen their economy

b) Creates opportunities for progress

Against the nuclear bomb because it

a) Saws fear in people’s hearts

b) Challenges god/threatens the earth

c) Is the end of life, end of imagination

d) It builds on the notion that what deters you also deter them

With the nuclear bomb because

a) It repels the enemy, the deterrence theory at work

b) It shows that India is a powerful country

c) People can protect themselves from the consequences of the bomb

Supports peace, against war because

a) War just calls on more miserable people

b) War creates hate and revengeful minds

c) War will not lead to a peaceful solution

d) War does not ask why terrorism exists or why individuals become terrorists

e) Peace is the basis for a good, loving life

Supports war against terrorism because

a) Terrorists must see and feel that they are outlaws everywhere

b) War can only be stopped by fighting back

c) No negotiation with terrorists

d) It is the only way to stop the terrorists

Against the Narmada Dam because

a) The people living on the land that goes under water have not been consulted

b) Ancient culture will be washed away

c) It is so big that no one can measure the effect it will have

d) The profit will end in the hands of the few rich; the people who lose their land get nothing

e) CEOs of the dam corporations do not see how their work ruins the lives of thousands of people

f) The project is so big that nobody can calculate or forecast its impact on nature

For the Narmada Dam because it

a) Will bring India’s one billion people into the digital network

b) Will support a revolution in information and intellectual capital

c) The Indians are familiar with dams and irrigation

d) Will bring water to millions of people

e) Will produce more electricity that other dams

f) Brings foreign capital/loans to the country

Against the privatization of the nation’s resources because

a) The people needs these resources to survive

b) Then the majority has no influence on how the resources are used

c) The corporations will be far away from the people that live in the country or work for them and will not ask for the people’s opinion

d) The foreign private business is seeking for cheap labor

Support privatization of resources

a) The public business is not producing enough power, it is insolvent

b) India will savor progress

c) The World Bank will bring capital into India

Supports democracy, openness, ethical decision

Against the power of few wealthy nations and individuals, dishonest, unethical

Supports life and simplicity

Supports capital

Supports emotions

Supports progression

Nokkrar nýjar myndir

2007-04-21T17:07:00.000-07:00

á myndasíðunni, smellið hér til að sjá þær.

Að loknu fríi

2007-04-20T22:28:00.000-07:00

Eftir viðburðaríka páska er gott að njóta kyrrðar og einveru. Ég er ein heima, Guðmundur og Katrín Tinna komin heim til Íslands og Auður og Hjördís Alda í skemmtiferð í Minneapolis með pabba sínum. Það kemur sér ágætlega þar sem ég þarf að lesa margt og skrifa mikið. Ég var að ljúka við afar athyglisverða bók eftir Arundhati Roy, The Algebra of Infinite Justice og mæli með henni við alla en einkum þá sem hafa áhuga á eða áhyggjur af stíflugerð (reyndar þekkja andstæðingar Kárahnjúkavirkjunarinnar örugglega greinar A.R.). Auk ítarlegrar umfjöllunar um "stíflupólitík" á Indlandi tekur Arundhati fyrir kjarnorkuvopn og ógnina og óttann sem tilurð þeirra skapar, stríð gegn hryðjuverkum og fáránleikann í þvi stríði og nafn greinarinnar War is Peace undirstrikar heim andhverfa og öfugmæla. Auðhringar, mútuþægir og valdagírugir stjórnmálamenn, hnignun lýðræðis en uppgangur fasisma er meðal þess sem Arundhati fjallar um en meginþema bókarinnar er vald og misbeiting þess.

Ég er einnig að lesa bók sem heitir Peace is Every Step eftir Thich Nhat Hanh þar sem viðfangsefnið er meðvitund og skilningur á sjálfri sér og öðrum. Í bókinni er farið yfir hvernig menn sá ýmist góðvild eða illsku en með þjálfun athyglisgáfu okkar, eftirtekt og skilningi getum við valið að vekja gæsku og sýna samhygð. Samhliða þessari bók er ég að lesa Meditation eftir Eknath Easwaran. Þessar bækur fjalla báðar um hugleiðslu og aðferð við að ná tökum á henni. Í þeim er kynnt leið til að snúa frá hinni ógnvekjandi heimsmynd, sem blasir við mannkyni og Arundhati dregur upp í sinni bók. Sú leið er að stunda sjálfskoðun og íhugun, að styrkja hið góða í einstaklingum og læra að vinna úr reiði og hatri á uppbyggjandi hátt.

Bók Arundhati er alger andstæða hinna tveggja og þó eiga þessar bækur afar mikilvægt atriði sameiginlegt: Allar leggja þær áherslu á samábyrgð manna. Við mannfólkið berum ábyrgð á því sem er að gerast í kringum okkur og ekki bara í nánasta umhverfi heldur í allri veröldinni. Ef börn svelta, unglingsstúlkur leiðast út í vændi, pólitíkusar misnota vald sitt, loft og vatn er mengað af eiturefnum er það af því að við leyfum því að gerast. Við berum öll ábyrgð og andvaraleysi eða afstöðuleysi er ekki afsökun.

Eyðimörk og eplabökur

2007-04-08T21:25:00.000-07:00

Guðmundur og Katrín Tinna hafa verið hér í drjúga og viðburðaríka viku. Páskafríið höfum við nýtt til hins ýtrasta. Við höfum skoðað LA, Hollywood, Sea World, prófað brimbretti - ég tók myndir- flatmagað á ströndinni, ekið um La Jolla, Downtown og verslað í Fashion Valley auk þess sem Mexíkó var á ferðaáætluninni - en við Auður urðum frá að hverfa við landamærin því við höfðum skilið I-94 eyðublaðið eftir heima! Í dag ókum við í austurátt, heimsóttum eplakökubæinn Julien og brögðuðum böku og fórum í Borrega Spring og Anza Borrega eyðimörkina. Þessi páskadagur hefur verið mjög ánægjulegur.

Fjórir dagar þangað til ...

2007-03-27T12:54:00.000-07:00

Guðmundur og Katrín Tinna koma og ég hlakka mjög til. Þá verða öll börnin mín hjá mér hér í blíðunni og fegurðinni. Við ætlum að skoða margt og skemmta okkur mikið!

Hugleiðsla og mantra

2007-03-23T20:07:00.000-07:00

Er að fikra mig áfram í hugleiðslu. Samkvæmt fræðunum á ég að fara á fætur fyrir dagrenningu og hugleiða í hálftíma. Þeir sem þekkja til vita hve það er mikið átak, árla morguns er ég heldur framlág og vil helst dvelja áfram í draumalandinu. Sem betur leyfa sumir hugleiðslufræðingar óreglulegar hugleiðslustundir og það hentar mér að mörgu leyti betur. Öllum ber þó saman um að nauðsynlegt er að hugleiða daglega. Þessa dagana er ég líka að prófa að nota möntru, sem með mikilli einföldun er hægt að segja að séu jákvæð orð sem maður fer með í huganum til að yfirstíga neikvæðar tilfinningar. Hugleiðslan og mantran eru einn þáttur í náminu, í kúrsinum Leadership and Spirituality. Ég veit ekki um betri stað en San Diego til að æfa hugleiðslu. Veðurblíða, falleg náttúra og fullt af gróðurríkum, kyrrlátum stöðum þar sem almenningur getur notið þess að dveljast.

Eldri dóttirin

2007-03-12T21:08:00.000-07:00

er að koma hingað til San Diego. Mikið hlakka ég til að fá hana til mín. Við höfum verið hvor í sinni heimsálfunni heilan meðgöngutíma. Það má raunar ekki á milli sjá hvor okkar er spenntari, ég eða Auður, að fá Hjördísi Öldu hingað. Við mæðgur höfum næg tilhlökkunarefni því nú styttist líka óðum í að Guðmundur og Katrín Tinna mæti á svæðið. Gaman, gaman!

Rétturinn til vinnu

2007-03-07T22:00:00.000-08:00

Kynntist fyrirtæki sem stofnað var í Baskahéraði Spánar fæðingarárið mitt. Þetta fyrirtæki er líkast til þekktast heima fyrir Fagor þvottavélar - en þegar ég keypti basknesku þvottavélina hérna um árið vissi ég ekki hvurslags fyrirmyndarfyrirtæki framleiddi hana. Fyrirtæki þetta heitir Mondragón Corporacion Cooperativa og byggir á siðferðilegum gildum um samhjálp, rétt manna til vinnu og að starfsmenn séu ekki ígildi vinnu eða fjármagns heldur skapendur hvors tveggja. Auk þessa byggir Mondragón á kaþólskri hugsun um samfélagið (hm). Ég mæli með innliti á heimasíðu Mondragóns.

Hláturinn lengir lífið

2007-02-25T18:56:00.000-08:00

söng Ómar Ragnarsson þegar ég var lítil - og kannski syngur hann það enn. Mig langar að hlæja meira og oftar, ekki endilega til að lengja lífið heldur bara af því að það er svo gott og gaman. Hvað skyldi valda því að maður hættir svo til að hlæja? Aldurinn? Þröngsýni? Húmorsleysi? Ekki leiðist mér og allt gengur vel hjá mér - en samt hlæ ég ekki. Ég brosi oft og er glöð en hláturinn er fjarri. Er eitthvað í menningu okkar sem dregur úr hlátri?

Eftir að hafa hlustað á Ellen DeGeneres, kynni á Óskarverðlaunahátíðinni hér vestra, hef ég tilgátu um það hvers vegna ég hlæ sjaldan. Ellen benti á að við tölum sjaldan um gamanleik án þess að nefna líka harmleik; að skammt er á milli hláturs og gráturs. Ellen ætti að vita það, "a stand-up comedian" sjálf. Tilgáta mín er sú að til að bægja tárum frá forðist ég (og hugsanlega fleiri) að hlæja of innilega - en auðvitað algerlega ómeðvitað.

Fjölbreytni mannlífsins

2007-02-25T13:15:00.000-08:00

eru lítil takmörk sett. Í dag áskotnaðist mér bókamerki með áminningu um að bera virðingu fyrir fjölbreytninni. Hér er áletrunin í lauslegri þýðingu: "Einungis með því að bera virðingu fyrir öllum trúarbrögðum og menningu getum við skapað frið á jörð. Friður er forsenda þess að við getum verndað jörðina okkar."

Peysa og eyrnalokkar

2007-02-23T19:33:00.000-08:00

Föstudagur. Auður ryksugaði en ég las. Gönguferð með ströndinni í sól og roki, minnti á íslenskan sumardag. Að launum fyrir verkefni dagsins fékk Auður eyrnalokka og ég græna peysu og græna eyrnalokka! Gaman hefði verið að mæta í nýju peysunni og með skartið í afmæli til Þrastar bróður. Til hamingju með daginn, litli bróðir!

Viðfangsefni

2007-02-22T19:45:00.000-08:00

Verkefni mitt þessa dagana er að finna út fyrir hvað ég stend, hvers vegna ég valdi mér kennslu að aðalstarfi, hvert markmið mitt er í lífinu og svo framvegis... Tími til kominn að átta sig á þessu öllu saman þegar starfsævin er ríflega hálfnuð!

Heimþrá

2007-02-20T19:02:00.000-08:00

Fékk smá sting þegar ég skildi við mömmu við hlið Icelandair á JFK í New York. Hefði eiginlega verið til í að skreppa heim þá - en um leið og ég var komin aftur í blíðuna í San Diego jafnaði ég mig. Dvöl okkar mæðgna hér vestra er hálfnuð - og að því kemur að við höldum heim - en fyrst eigum við eftir að skoða norðurhluta Kaliforníu og San Fransisco, skreppa til Mexíkó og skoða að minnsta kosti smá part af Miklagljúfri. Nú svo þurfum við líka að klára skólann!

Nokkrar myndir

2007-02-01T22:12:00.000-08:00

á myndasíðunni frá Gettys Center í LA sem er frábær staður. Mæli með Gettys! Svo eru myndir af heimaslóðum í San Diego þar sem ég, Auður og mamma. erum í aðalhlutverki.

Skötur og mörgæsir - háhyrningar og höfrungar

2007-01-27T20:13:00.000-08:00

Við mamma fórum í Sea World í dag og skoðuðum alls kyns kykvendi. Sum dýin héldu íburðarmiklar sýningar en önnur létu lítið fyrir sér fara. Höfrungarnir og háhyrningarnir voru sérstaklega tilkomumiklir og skemmtilegir en við mamma vorum eiginlega hrifnari af skötunum en stóru sýningarstjörnunum. Sea World er meiri háttar skemmtigarður og greinilegt að börnunum leiddist ekki.

Á fyrstu myndina sést hve skatan er í raun fallegt dýr! Næst sýna Shamu og vinur hans listir sínar. Neðsta myndin af mömmu og flamingóunum svo sjá má að það eru ekki einungis sjávardýr í Sea World.

Seinni hálfleikur

2007-01-25T22:19:00.000-08:00

Dvöl okkar mæðgna hér í San Diego er hálfnuð. Það vekur blendnar tilfinningar.

Auður er byrjuð í Grossmont College þar sem hún tekur einn kúrs - í stafrænni ljósmyndun - en vorönnin í Mesa College byrjar ekki fyrr en 5. febrúar. Í dag hófst vorönn í USD og ég er byrjuð að lesa um breytingar og siðfræði. Allt gengur út á að breyta - eins og það er nú notalegt að halda sig við sama heygarðshornið. Er byrjuð að lesa Organization Change eftir W. Warner Burke. Er lengi með hverja síðu þannig að þessar 300 munu örugglega endast lengi! Þegar ég verð búin með þær bíða aðrar 900 síður - en mér þykir gaman að lesa og læra.

Hey, kennari! Hvaðan ertu eiginlega?

2007-01-23T22:41:00.000-08:00

Um jólin las ég ævisögu Frank McCourts, Teacher Man. Mæli með henni við alla kennara og þó einkum þá sem kenna unglingum. Í dag lauk ég við ritgerð í aðferðafræðinni, þessa sem kennarinn vildi að ég ynni betur. Ritgerðin fjallar um hvernig tendra má námsáhuga hjá nemendum, sem hafa annað móðurmál en ensku en stunda nám í enskumælandi skólum. Þessum nemendum gengur alla jafna verr en nemendum, sem hafa ensku að móðurmáli - og ekki við öðru að búast því kerfið vinnur með þeim enskumælandi en styður á engan hátt við hina nemendurna. Þessir krakkar kunna fyrir annað tungumál en ensku en þeir vilja læra ensku og aðlagast bandarísku samfélagi. Frank McCourt lýsir því vel hvað við er að etja:

"This was a melting-pot school: Jewish, Chinese, Puerto Rican, Greek, Dominican, Russian, Italian, ...
Kids want to be cool. Never mind what parents say, or adults in general. Kids want to hang out and talk street language. They want to swear eloquently. You can curse and swear and you are a man, man.
And if you’re hanging out and this foxy white chick comes along the sidewalk you can look cool as shit, man, but if you don’t got the words or you got some kinda crazy foreign accent she ain’t gonna give you even a look and you are home, man, playing with yourself and pissed off because English is a bitch of a language that makes no sense and you’ll never learn it. You’re in America and you gotta get with it, man."

Krakkarnir vilja falla inn i bandarískt samfélag en þeir vilja ekki glata móðurmálinu og menningu sinni. Það er ekki auðvelt allra síst þegar skólakerfið gerir ekki ráð fyrir því. Hér eru engar einfaldar lausnir tiltækar, í sumum skólum eru töluð upp undir 20 tungumál og nemendur koma frá jafn mörgum og mismunandi menningarsvæðum. Hvernig myndum við bregðast við heima á Íslandi? Allar hugmyndir vel þegnar!

Draumar og bókmenntir

2007-01-18T20:09:00.000-08:00

Fór með drauma Guðrúnar Ósvífursdóttur og draum Guðrúnar, móðurinnar í Englum alheimsins, í enskri þýðingu, í eina af fjölmörgum kirkjum hverfisins. Messaði þó ekki fyrir altari heldur kenndi eftirlaunaþegum sem sækja tíma í College for Continuous Education. Það var mjög gaman að hitta þetta fólk og segja því dálítið um íslenskar bókmenntir. Þau féllu í stafi yfir frábærum Englum og heilluðust af Guðrúnu Ósvífursdóttur. Ég sagði þeim að allir Íslendingar tryðu á drauma og bækur og náttúruna!

Ástæða þess að ég var að kenna þarna er sú að á Starbucks kaffihúsinu okkar á Ocean Beach situr kennari þessa fólks, Louise, löngum stundum við skriftir. En á milli þess sem hún skrifar fylgist hún með gestum og rabbar við alla sem eru nýir í hverfinu eða tala erlend tungumál og ensku með sérkennilegum hreim. Þannig fær hún fólk víðs vegar að til að kenna hjá sér og nemendur hennar eru ákaflega stoltir og ánægðir af kennara sínum. Í næstu viku fá þau í heimsókn skoskan fræðimann, sem hefur búið lengi í Rússlandi til að koma í kirkjuna og ræða um Solzhenitsyn.

Hún Louise er kvenskörungur, um það er engum blöðum um það að fletta, né heldur um hitt að Englar og Íslendinga sögur verða vinsælar á hverfisbókasafninu á næstunni.

Kona, saumaklúbbur, samfélag!

2007-01-15T20:56:00.000-08:00

Hef verið á kafi í uppeldis- og kennslufræðum um hópa, stofnanir og einstaklinga. Hvað er sameiginlegt með konu og saumaklúbbi? Samkvæmt því sem ég hef lært nýverið er svarið afar flókið en byggir á því sem allir þekkja: sambandi barns við móður (eða sambandsleysi ef þannig ber við). Sem ungabarn var konan í nánum tengslum við móður sína, var háð henni bæði líkamlega og andlega á allan hátt. Á sama hátt er saumaklúbburinn hópur sem byggist á tengslum nokkurra einstaklinga, kvenna oftast nær, og klúbburinn eða hópurinn leitar, eins og ungabarnið, eftir styrk, næringu og vernd hjá móðurinni, sem í þessu tilfelli er auðvitað ímynduð. Saumaklúbburinn er í hugum kvennanna, ómeðvitað auðvitað eins og svo margt í þessum heimi, ein heild sem fær styrk sinn frá móðurinni. Yfirráðasvæði móðurinnar, yfirráðasvæði saumaklúbbsins er byggt utan um menningu sem einstaklingarnir, "saumakonurnar" telja að sé hin rétta og hegða sér þannig að þær falli að þeirri menningu. Saumaklúbbsmenningin einkennist af öryggi og kátínu og næringu sem dugir að minnsta kosti fyrir tvo saumaklúbba í viðbót. Samfélagið er svo byggt upp af aragrúa kvenna og saumaklúbba og karla og fótboltaliða og fullt af öðrum klúbbum, liðum og hópum. Samfélagsheildin þarf líka á hinni miklu móður að halda og hverfist um yfirráðasvæði móðurinnar.

Hvernig líst ykkur á þetta? Ég skil fátt eitt af því sem ég hef skrifað og þætti vænt um að fá útskýringar, ekki síst þar sem ég er að skrifa ritgerð um þetta efni. Auk þess er ég nýkomin af ráðstefnu þar sem markmiðið var að skynja þetta, finna fyrir móðurinni miklu, menningunni og söngnum sem hljómaði undir orðunum sem voru sögð. Áhrifaríkt og lærdómsríkt en erfitt að skilja og færa í orð - bæði íslensk og amrísk.

Samfélagið, hópar þess og einstaklingar eru auðvitað óútreiknanleg fyrirbæri sem er svo skemmtilegt. Fyrir mig er sérlega ánægjulegt, og sýnir hve fræðin eru í raun léttvæg og lítils megnug miðað við praktíkina þegar allt kemur til alls - að á sama tíma og ég er að glíma við tengslin við móðurina og yfirráðasvæði hennar, áhrif hennar á mig og uppvöxt minn og þroska mætti mamma mín á svæðið. Elskuleg og alltumvefjandi móðir min er komin til San Diego!

PS: Talandi um saumaklúbba þá hefur mamma ekki verið í neinum slíkum en er eigi að síður sérlega flink saumakona!
PS2: Edda og aðrir áhugasamir lesendur. Ef þið viljið reyna að skilja þetta (betur) þá bendi ég á Stapley, Lionel F. (2006). Individuals, Groups, and Organizations beneath the Surface. Karnac, London, New York.

Gleðilegt ár 2007

2007-01-01T17:11:00.000-08:00

Nýtt ár gengið í garð. Áramótagleði góð en afar ólík því sem gerist heima og munar þar mestu um flugeldana. Hér var stutt og einföld flugeldasýning á miðnætti sem yfirvöld stóðu fyrir. Ekkert einkaframtak í þeim efnum. Nýársdagur virðist mér vera eins og hver annar sunnudagur hjá grönnum mínum í San Diego; fólk flykkist í moll og á matsölustaði. Sendi mínar bestu óskir heim til ykkar allra um farsælt og heillaríkt nýtt ár.

Gamlársdagur

2006-12-31T14:00:00.000-08:00

Byrjuðum daginn á hressandi skokki og fórum svo á ströndina - ég fór í sjóinn sem er kaldur þessa dagana en hvað gerir ekki sannur Íslendingur! Flatmöguðum aðeins en svo varð okkur of kalt enda dró ský fyrir sólu. En ég er ekki frá því að við höfum tekið smá lit. Spennandi að sjá hvernig San Diego búar halda upp á áramótin.

Jólin liðin, áramótin framundan

2006-12-29T18:37:00.000-08:00

Nú hef ég upplifað jól á erlendri grund. Margt ólíkt því sem gerist heima, sumt vegna veðurfars, annað vegna ólíkrar menningar. Jól eru í mínum huga hátíð sem ég held með mínum nánustu! Við Auður héldum þessi jól saman og nutum þeirra vel en ég býst við að hún sé sammála mér að betra er að hafa öll systkinin og ömmu (börnin og mömmu og Rúnu og bræðurna) líka hjá sér.

Fór á ströndina í dag með Auði og okkar kærkomnu gestum, Eddu Línu og Alexöndru. Flatmagaði þar og las um ólíka menningarheima. Notalegt! Á heimleiðinni sá ég nokkur jólatré í ruslatunnum sem er undarlegt á íslenska vísu en trúlega afar venjulegt hér. Og jólatréð okkar ljóta á ströndinni fór í gær þannig að stelpurnar, Edda og Alex, fengu ekki notið þeirrar ánægju að sjá það. Ég ætla ekki að taka jólatréð okkar Auðar niður fyrr en eftir að mamma kemur því við ætlum að halda litlu jólin með henni.

Jólin, jólin ....

2006-12-24T15:39:00.000-08:00

Aðfangadagur, albjart klukkan hálfátta, sólin skín og ró og spekt yfir öllu. Á Newport Avenue eru verslanir og veitingahús opin eins og á venjulegum sunnudagi en afar fáir á ferli. Stemmningin hér á Ocean Beach minnir mest á sumardag í Reykjavík þegar allir eru farnir út úr bænum. Í miðbæ San Diego var einnig mjög rólegt síðdegis í gær og fátt sem benti til þess að jólin væru á næsta leiti. Hins vegar var mikið jólastuð á Rodeo Drive í Beverly Hills, LA í fyrradag þannig að ljóst er að jólahugur og jólabisness fyrirfinnst hér vestra. Hér á Coronado ætlum við mæðgur að halda jól að íslenskum sið og hátíðin mun ganga í garð hjá okkur klukkan sex á aðfangadagskvöld.
Gleðileg jól.

Skólalíf: You can do it!

2006-12-20T19:29:00.000-08:00

Ég hef nú lokið 15 einingum af þeim 36 sem ég þarf til að fá meistaragráðu. Ég þarf að vinna betur um hátíðarnar í einum kúrsi til að ljúka 3 einingum til viðbótar. Kennarinn í Research and Methodology er svo dásamlegur! Hann trúir að ég geti gert betur og ætlar að meta mig endanlega í lok "intersession". Núna er ég bara með "B" hjá honum.

Þessi kennari er Japani, með meistaragráðu í stærðfræði og sálfræði, og segir að hann viti ekkert betra en að vera við nám. Hann flutti með fjölskyldu sína til USA þegar hann var í námi og hefur mikinn skilning á erfiðleikunum sem felast í því að læra allt á nýju tungumáli. Nori lætur sér ákaflega annt um nemendur og leggur metnað sinn í að þeir, og í þessu tilfelli ég, nái tökum á aðferðafræðinni. Er þetta ekki stórkostlegt? Og auðvitað færist ég öll í aukana þegar ég finn að hann hefur trú á mér og í dag hef ég lesið mér til um "motivation og action research" (þó að ég sé komin í jólafrí) og ætla sannarlega að bæta mig.

Hvatning þessa kennara minnir mig einna helst á helst á hvatninguna sem ég fékk frá mér alls ókunnugum áhorfendum á maraþoni í New York: Rosa, you can do it! Og þetta er það sem skiptir krakkana okkar mestu máli. Þótt verkefnið sé erfitt þá ráðum við það ef við erum hvött áfram með: You can do it! hrópum. Munum það.

Ég finn svo vel hve hvatning, athygli og trú skiptir máli. Auðvitað veit ég að ég er í námi fyrir sjálfa mig og mun standa mig hvað sem ytri hvatningu líður. En það er ómetanlegt að finna hve kennurum og deildarfulltrúum hér er umhugað um að sérhver einstaklingur nái fram öllu því besta sem hann mögulega getur. Hér erum við hvött áfram og - látin fara aðeins lengra en við héldum að við gætum.

Þið getið þetta! Við getum þetta! Áfram, áfram, hærra, hærra!

Að vera kennari - hvað þýðir það eiginlega?

2006-12-20T18:40:00.000-08:00

Ég hef verið að lesa fræðigreinar um kennarastarfið í allt haust. Mér þykir afar skemmtilegt að lesa þessar greinar - og um leið og ég les máta ég hugmyndirnar við okkur; við frábæra kennara og samstarfsmenn eins og Brynjúlf og Svein, Lóu og Ósu; við kennara utan MS eins og Ragnhildi og Ragnheiði Margréti; Hafdísi R og Ólöfu I og marga, marga aðra. Það er einmitt það skemmtilegasta; þegar ég vakna upp úr lestrinum og hugsa: Já, alveg eins og Brynjúlfur; eða: Ég er viss um að Ólöf gerir þetta svona!

En hver er kjarninn í því að vera "góður" kennari? Við því er ekkert eitt svar en nokkur atriði virðast sameiginleg. Mikilvægasta atriðið er að kennarinn láti sér annt um nemendur - á þann hátt að nemendur finni það. Ef nemendum finnst sem kennarann skipti máli hvernig þeim líður, áhugamál þeirra og aðstæður þá læra þeir alla jafna betur! Hugsið ykkur! Það skiptir krakkana sem sagt máli hvað okkur finnst (eða öllu heldur skiptir máli að krökkunum finnist að okkur sé annt um þau). Og hér skiptir ekki máli á hvaða aldri nemendur okkar eru. Þetta er allt um skynjun og upplifun!

Annað mikilvægt atriði tengist kröfunum sem kennarar gera. Afar mikilvægt er að gera kröfur, skapa andrúmsloft þar sem ríkir spenna og á stundum kvíði. Ekki dugir að kenna hæfilega; til að nemendur bíti á agnið þarf að skapa andrúmsloft þar sem nemendur eru ekki vissir um að ráða við viðfangsefnið. Merkilegt! Spenna og kvíði og þau læra! En hvað er aðeins meira en hæfilegt? Þar kemur að list kennarans, hann verður sjálfur að finna það út. Kennarinn þarf sem sé líka að vera listamaður. Hvorki er nóg að kennari sé vel að sér í fræðigreininni, sem hann er að kenna né dugir að vera flinkur í agastjórnun og kennsluatferðum. Kennarinn þarf líka að vera listrænn stjórnandi bekkjarins til að námið verði eins gott og hugsast getur. Þetta atriði þarf að hafa í huga við skipulagningu kennaramenntunar.

Einnig er afar mikilvægt að kennarar hafi innsýn í menningarheima sem nemendur þeirra koma frá - og þetta er auðvitað sérlega brýnt á tímum þegar fólk flytur á milli landa. Við Íslendingar þurfum að hafa þetta í huga þegar við tökum á móti innflytjendum. Kennarar þeirra krakka sem koma frá öðrum löndum þurfa stuðning og fræðslu um þann heim sem krakkarnir koma frá. Eitt enn sem skiptir máli og tengist ekki síst stjórnendum er að skólinn hafi skýr og háleit markmið. Þar kemur til ykkar kasta, Hjördís, Már og Halla! En stjórnendur þurfa sannarlega meira en háleit markmið. Skrifa um það fljótlega.

Gamalt hlutverk rifjað upp

2006-12-09T17:13:00.000-08:00

Þessa dagana er ég að ljúka kúrsum haustannar. Ég er ekki í prófum (tók þau um miðja önnina) en er í óðaönn að skila ritgerðum og öðrum verkefnum, ýmist skriflega eða munnlega. Þessu fylgir heilmikið álag, kvíði og spenna og minnir mig á veru mína í Háskóla Íslands forðum daga. Tíminn til að leysa verkefnin er takmarkaður og því þarf að nýta hann vel. Það er oft erfitt; sérstaklega er erfitt að byrja á nýrri ritgerð um leið og einni er lokið. Ég er einmitt að glíma við það núna og lagði á flótta - fór að blogga í stað þess að einbeita mér að ritgerðinni. Kannast einhver við svona flótta frá skylduverkefnum?

Jól og sól

2006-12-04T18:06:00.000-08:00

Við mæðgur lágum á ströndinni í gær og horfðum á jólatréð sem komið hafði verið fyrir þar. Mér þótti hálf hjákátlegt að hafa jólatré í sólinni og hitanum en þegar ég gekk niður á strönd í gærkvöld í myrkri og "kulda" (undir 10 gráðum) sá ég að jólatréð naut sín vel. Kannski við komumst í jólaskap á endanum hér í sólinni í San Diego.

29. nóvember

2006-11-29T21:19:00.000-08:00

Í skólanum mínum eru blómstrandi Hawaí-rósir sem minna mig alltaf á pabba. Ég geng framhjá þessum rósum daglega og hugsa þá alltaf til hans. Hann var svo natinn við Hawaí-rósina þeirra mömmu og hún dafnaði svo vel. Eitt sinn gaf hann mér afleggjara sem mér tókst að halda lifandi nokkuð lengi og hún blómstraði meira að segja - enda minnti pabbi mig á að vökva hana. Í dag er fæðingardagur pabba og ég settist niður í sólinni hjá Hawaí-rósunum og hugsaði um pabba minn.

Þakkargjörð: kalkúni eða kasínó?

2006-11-22T18:49:00.000-08:00

Á morgun er þakkargjörðardagur hér í Vesturheimi. Síðustu daga hafa matvöruverslanir keppst við að selja fólki kalkúna og í boði eru margvíslegar stærðir og gerðir. Kalkúnar fást lífrænir, horaðir, spikaðir, hjartanlegir, fylltir eða tómir og ein verslun hefur auglýst grimmt "tveggja klukkutíma kalkúna". Hér er greinilega mikið haft við í tilefni þakkargjörðar. Við mæðgur leggjum ekki í þá miklu eldamennsku sem kalkúni krefst og ætlum í staðinn að skreppa til Las Vegas (=Akureyrar). Kasínóin kalla!

Myndir og myndavélar

2006-11-19T22:16:00.000-08:00

Ég setti nokkrar myndir á myndasíðuna mína (sjá krækju hér til hliðar) í dag. Þær eru teknar á gömlu myndavélina sem við Hreiðar keyptum stuttu áður en Guðmundur fæddist, Pentax ME Super. Þetta var flott vél á sínum tíma og er raunar enn eins og sjá má af þeim myndum sem
Auður hefur tekið á hana. Hún er eigi að síður afar frumstæð í samanburði við nýju stafrænu myndavélarnar sem nú eru á markaðnum. Það fór enda svo að Auður keypti sér myndavél, Canon 30D og hér eftir munu myndir á þessari síðu vera af Canon gerð. Ég set eina mynd hér til hliðar svo þið getið gert samanburð. Hún er tekin eftir að við mæðgur skelltum okkur í fótsnyrtingu hjá víetnömskum konum, sem komu hingað til BNA sem flóttamenn.

Tilgangur og markmið

2006-11-14T17:19:00.000-08:00

Við það að stunda reglulega ígrundun, ýmist á því sem ég hef verið að lesa eða á verkefnum sem mér hafa verið sett fyrir, hef ég oft staldrað við tilgang og markmið. Í dag las ég fjórar greinar sem snúast meira eða minna um tilgang okkar í lífinu, stefnu og viðmót. Hvers varð ég vísari við lesturinn? Til dæmis að leiðtogahlutverk getur verið mjög hættulegt, að langskólagengnir fagmenn með toppeinkunnir á öllum sviðum eiga oft erfitt með að læra, að annríki er menningarsjúkdómur Vesturlandabúa og að viðhorf einstaklinga ræður mestu um hvernig þeim líður. Fæst ef nokkuð af þessu er nýtt en engu að síður vöknuðu alls kyns hugmyndir við lesturinn.

Leiðtogar takast á við vandamál sem ekki er hægt að leysa með sérfræðiþekkingu. Þeir fást við vanda sem liggur í maganum og hjartanu. Hér á ég við sanna leiðtoga - ekki leiðtoga að nafninu til einu saman. Vandi magans og hjartans er margvíslegur en ef lausn á þessum vanda finnst þá mun hún undantekningarlaust hafa í för með sér breytingu á högum fólks, viðhorfum, gildismati og aðstæðum.

Það er ekki nóg að geta lært, maður verður að vilja læra og vera fús að fórna einhverju fyrir þekkinguna. Þetta vissi Óðinn, sem hékk í tré í níu nætur og níu daga, þjáður og þjakaður, en var margs vísari á eftir. En samkvæmt því sem ég las í dag (og reyndar sem skynsemin segir mér) vilja fæstir færa þann fórnarkostnað sem ný þekking krefst - og það er mjög skiljanlegt. Segjum að þessi nýja þekking segi okkur að nauðsynlegt sé að umsnúa neysluvenjum okkar; aftengja veraldarvefinn og leggja símunum, kasta öllum bílum á haugana, loka öllum dagheimilum og banna konum að lita á sér hárið. Myndum við vilja viðurkenna þessa þekkingu? Ætli við myndum ekki vísa henni á bug sem villukenningu og halda okkar striki; keyra á bílum, með litað hár og síma við eyrað á leikskólann með fimm ára dóttur okkar? Að minnsta kosti sé ég ekki fyrir mér líf mitt hér í San Diego án veraldarvefsins og netpósts.

Svo er það hið ofsalega annríki. Allir hafa hafa svo mikið að gera; ef einhver er staðinn að verki við að gera ekki neitt, bara að raula eða horfa á rigninguna eða hugsa um mömmu sína eða hlusta á vindinn, þá er ljóst að hér er á ferðinni metnaðarlaus iðjuleysingi. Setningar eins og: Ég hef ekki tíma - má ekki vera að þvi - ekki núna, seinna - gerum það þegar ég hef tíma, heyrast oft á dag. Hvers vegna? Kannski við fáum "kikk" út úr því að vera önnum kafinn, adrenalínið streymir um æðarnar og við erum sannarlega menn með mönnum (mig langar að segja konur með konum en ...). Leitum skýringa á því hvers vegna við erum alltaf tímabundin og reynum að slaka á af og til.

Stíflur: Háfleygar og lágkúrulegar

2006-11-10T18:56:00.000-08:00

Klósettið er stíflað! Skrapp út í Eplatré og keypti stíflulosandi efni. Ekkert hefur breyst þótt ég hafi dælt í klósettið. Keypti umhverfisvænt - hefði átt að kaupa eitrið sem var við hliðina á því! Ætla bara að vona að hitt klósettið stíflist ekki líka.

Stíflað klósett er eitt en stíflað flæði hugsana er annað. Er að rembast við að skrifa ígrundun og lýsingu á síðasta tíma í Leadership. Er alveg tóm; kannski get ég fengið eitthvað við því í Eplatrénu!!!

Imperial Beach

2006-11-05T21:39:00.000-08:00

Við mæðgur fórum í bíltúr í dag á Imperial Beach, lítinn bæ hér fyrir sunnan, rétt við landamæri til Mexíkó. Þaðan ókum við svo eiðið út á Coronado eyju. Mjög fallegt - og greinilega vinsæl hjóla- og hlaupaleið. Erum smám saman að kynnast nánasta umhverfi okkar. Ef við segjum að San Diego sé Reykjavík, þá er Imperial Beach Garðabær. Við erum sem sagt rétt komnar í Garðabæinn í suðurátt. Höfum verið duglegri að fara í norðurátt, ef við miðum áfram við Reykjavík þá má segja að við höfum séð Mosfellsbæ/La Jolla, Akranes/Carlsbad, Borgarnes/Los Angeles og Hvanneyri/Hollywood. Núna sitjum við hvor við sína tölvu og skráum bloggfærslur fyrir vini og ættingja heima. Mjög kósý.

Þjóðkirkja og aðrar kirkjur

2006-11-01T13:36:00.000-08:00

Við Rúna fórum tvisvar í kaþólska messu hér í San Diego þótt við séum mótmælendatrúar sjálfar. Í fyrra skiptið skelltum við okkur í kirkjuna í skólanum mínum, The Immaculata Church, en í seinna skiptið fundum við kirkju á Ocean Beach, The Church of the Sacred Hearth. Þetta voru ágætar messur en mér þótti athyglisvert að í þeim báðum var leitað til safnaðarins eftir fjárframlögum. Fyrst ræddi presturinn um hversu þýðingarmikið væri að allir tækju höndum saman svo greiða mætti laun og rekstarkostnað við kirkjustarfið. Því næst komu safnaðarmeðlimir og vitnuðu um það hve gefandi það væri að gefa til kirkjunnar. Hjón lýstu því yfir að þau hefðu verið gefin saman í viðkomandi kirkju klukkan 11 á sunnudegi fyrir 19 árum og síðan þá hefðu þau alltaf mætt í 11-messuna á sunnudögum. Þau sögðu að eftir dálitla baráttu við budduna hefðu þau ákveðið að gefa tíund af launum sínum til kirkjunnar og það hefði orðið þeim til þvílíkrar gæfu að annað eins fyrirfyndist ekki - nema hjá öðru fólki sem gæfi kirkjunni það sem henni bæri! Hjónin voru einlæg og trúverðug og voru alls ekki að sýnast fyrir söfnuðinum. Það lá við að ég skráði mig fyrir tíund en svo mundi ég eftir því að ég tilheyri ekki þessum söfnuði - heldur þjóðkirkjunni heima á Íslandi. Hana styrki ég með sköttum og þarf því ekki að vitna um tíund í sunnudagsmessu þar. En sem sagt - hér er ekki þjóðkirkja en söfnuðurinn greiðir til sinnar kirkju og ég held að það leiði til þess að fólki finnist það eiga meira í kirkjunni sinni en okkur Íslendingum. Eða hvað haldið þið?

Hrekkjavaka

2006-10-31T08:35:00.000-08:00

Í dag er hrekkjavaka. Nágrannakona mín sagði að dagana í kringum hrekkjavöku notaði fólk tækifæri og héldi partý og skemmti sér í búningum Hún bætti svo við að þótt hrekkjavakan væri tengd dauðanum, litu flestir á hrekkjavökuna sem gleðitíð og í framhaldi af því bauð hún okkur mægðum í hrekkjavökupartý. Partýið hófst hér á Coronado Avenue, í garðinum okkar, sem var skreyttur með upplýstum graskerjum. og því hæfilega draugalegur fyrir hrekkjavöku. Héðan var haldið í skrúðgöngu í næsta partý, sem var í bakgarði á Santa Crus Avenue. Þetta var flott skrúðganga, tunglið óð í skýjum og lýsti upp drauga, nornir, hippa, pönkara, drakúla og alls kyns fleiri fígúrur. Yngsti þátttakandinn í göngunni var fjögra mánaða - ekki í grímubúningi - en fékk eigi að síður einna mestu athyglina. Í dag er svo hin eiginlega hrekkjavaka. Þá fara grímuklæddir krakkar um hverfið og safna að sér góðgæti. Eins gott að muna eftir að kaupa inn - svo þau hrekki okkur ekki - en það gera þau ef við gefum þeim ekki eitthvað gott í gogginn.

Rigning í San Diego

2006-10-15T12:42:00.000-07:00

Það fer að rigna! heyrðist alls staðar í samræðum fólks og merkjanleg spenna var röddunum. Við Íslendingarnar vorum sallarólegar þrátt fyrir rigningarspá - enda vissar um að við þekktum betur til rigningar en fólk hér um slóðir. Ég leit á rigningartalið fyrst og fremst sem skort á öðru skárra umtalsefni. En viti menn: Rigningin kom. Eins og hellt væri úr fötu! Hellidemba! Skýfall! Allar götur á Ocean Beach fóru á flot; það hefði mátt róa á árabát héðan frá Coronado Avenue niður Bacon Avenue og alla leið út á haf! En eins og hún kom, rigningin, þá kvaddi hún líka. Það stytti upp eftir tæpan sólarhring og við tók hið dásamlega, kyrrláta, þægilega San Diego hversdags-veðurfar. Hér eftir mun ég hlusta af hógværð þegar San Diego búar ræða um væntanlegar umskiptingar á veðri.

Stikkfrí og ábyrgðarlaus

2006-10-11T11:34:00.000-07:00

Þið sem eruð í launavinnu þekkið álagið af vinnu og daglegu amstri hversdagsins. Þið munið líka væntanlega eftir því hversu áhyggjulaust lífið var þegar þið voruð í skóla. Þannig lífi lifi ég núna. Enda þótt ég þurfi að lesa heilmikið og skrifa alls kyns greinargerðir þá er ég stikkfrí. Þegar ég fer í pásu frá lestrinum kemur ekki sála að trufla mig; ég get sest út í sólina og verið algerlega stikkfrí. Akger draumur! Og svo þegar ég rölti á markaðinn á Newport og ég er beðin um að svara spurningum um frambjóðendur í Californiu eða skattaálögur hristi ég bara höfuðið og segi: "Því miður, hef ekki kosningarétt - og borga ekki skatta!" Lúxuslíf, þið ættuð að prófa þetta.

Nýjar myndir!

2006-10-07T19:38:00.000-07:00

Jæja, þá er ég búin að setja inn heimildamyndir um heimsóknina hennar Rúnu okkar hingað til San Diego, sjá krækju inn á myndir hér til hliðar.

Íslenskar konur í útlenskum búðum. Vaaaááá!

2006-10-04T22:05:00.000-07:00

Í dag fórum við í bæjarferð með Rúnu. Fyrst skruppum við i Costco í Fashion Valley, sem er alveg meiriháttar verslun, það hafa skólafélagar mínir sannfært mig um. En viti menn, við fengum ekki inngöngu þvi við erum ekki félagar! Við ætluðum ekki að trúa okkar eigin eyrum, hér vorum við Íslendingarnir mættir með vísakortin okkar titrandi af löngun eftir straujárninu - og við vorum ekki velkomnar! Costco-leaders þekkja greinilega ekki til hinnar íslensku kortamenningar. Við létum ekki deigan síga þrátt fyrir andbyr heldur renndum yfir í Sears. Það var okkur tekið opnum örmum og við þutum milli rekkanna, hlóðum í körfurnar og glöddumst í hjörtum okkar. Sears lokar ekki á Íslendinga! VIð brostum í kampinn, litum hróðugar í kringum okkur en viti menn - við vorum einar i búðinni. Þessi risavaxna verslun á greinilega eftir að markaðssetja sig. Við hugleiddum hvers vegna við hefðum þennan stað alveg út af fyrir okkur. Svarið lá ekki í augum uppi en eins og við höfum alltaf vitað þá eru Ameríkanar dálítið sérstakir. Eftir að hafa rifjað það upp héldum við ótrauðar áfram að safna í körfurnar. Þvílíkur unaður, þvílík nautn! Við komum heim algerlega fullnægðar.

Ögrandi verkefni

2006-10-01T23:16:00.000-07:00

Jæja, búin með fyrsta prófið. Þungamiðjan í því var hugtakið "adaptive challenge" og skora ég á ykkur að koma með góða þýðingu á því. Þar sem ég er búin að skila get ég alveg spurt ykkur: Var Ómar Ragnarson ekki einmitt að vinna sig út úr sérlega "adaptive challenge" þegar hann ákvað að hætta að flytja fréttir af Kárahnjúkavirkjun þar sem hann treysti sér ekki til að gæta hlutleysis?

Og Rúna er komin til okkar. Hún hefur nú aldeilis lagt land undir fót og staðist þá áskorun sem þetta mikla ferðalag er!

Hvunndagsstærðfræði

2006-09-28T22:05:00.000-07:00

Ég er á leið frá Reykjavík út á Keflavíkurflugvöll að sækja farþega. Ég á 30 km ófarna og hef lofað að vera komin út á flugvöll klukkan tvö eða eftir tuttugu mínútur. Ef ég segi að miðað við færð og umferð sé alveg ljóst að ég verð lengur en tuttugu mínútur er það þá rétt svar? Eða ef ég svara að með því að aka þessa 30 km á löghraða verði ég nákvæmlega tuttugu mínútur á leiðinni? Svona pælingar var ég að lesa um í grein sem birtist í Learning and Instruction, febrúar 2005 og er eftir Dr. N. Inoue. Í greininni eru raktar niðurstöður rannsóknar á viðhorfum fólks og svörum við alls kyns orðadæmum. Margir svöruðu nákvæmlega samkvæmt útreikningum en tóku ekki mið af raunveruleikanum, sögðu til dæmis að þeir þyrftu að kaupa 11 og 1/2 skáp fyrir geisladiskana sína en ekki 12 heila skápa. Þegar þessir sömu voru spurðir hvers vegna þeir töluðu um hálfan skáp þá svöruðu þeir eitthvað á þá leið að þar sem um hefði verið að ræða stærðfræðidæmi hefðu þeir talið að þeir ættu að svara nákvæmlega eins og þeir hefðu gert i stærðfræðitímum í skóla! Það fékk mig til að íhuga hve skólaganga getur haft rík áhrif á fólk. Sú hugsun leiddi mig heim í MS og til allra áhrifavaldanna þar. Gangi ykkur vel, kæru vinir og starfsfélagar.

ps: Slóðin að tímaritinu er: http://www.elsevier.com/wps/find/journaldescription.cws_home/956/description#description

Hundahald

2006-09-24T18:25:00.000-07:00

Hundar eru mjög vinsæl gæludýr hér allt í kringum okkur. Stundum mæti ég fólki með tvo eða þrjá hunda á gönguferð. Einhverjir gætu verið að passa hunda fyrir aðra en sumir eiga greinilega marga hunda. Í húsinu okkar eru tveir hundar. Annar minnir á íslenska hundinn, heitir Willie og er ákaflega vel vaninn og hlýðir húsbændum sínum. Hinn er lítill bolabítur, óttalegur kjáni, geltir í tíma og ótíma og eigandinn ræður ekkert við hann. Þessi hundur er kallaður Mr. Big! Ég reyni að sýna hundum nágrannanna tilhlýðilegan áhuga. Það er þó hvorki af innri þörf eða hvatningu sem ég kjái framan í hundana. Nei, það er í þeirri von að mér veitist ytri umbun! Ef ég dáist að hundunum og kjassa þá verða nágrannarnir glaðir og taka mér vel. Eða þannig!

Að velja eða láta velja fyrir sig

2006-09-23T20:01:00.000-07:00

Hér í landi frelsis og einstaklingshyggju sit ég og böðlast í gegnum grein sem fjallar um ólík viðhorf skólakrakka til þess að velja. Viðhorf þeirra mótast af menningu sem þessir krakkar alast upp við. Nemendur sem eru afkomendur evrópsk-amerískra foreldra vinna betur að verkefnum sem þeir fá að velja sjálfir. Aftur á móti vinna nemendur sem eru afkomendur asísk-amerískra foreldra (og tala móðurmál foreldra sinna heima) einkar vel ef einhver sem þeir þekkja (s.s. mamma þeirra/bekkjarfélagar) velja fyrir þá. Hvað skyldi eiga best við íslenska skólakrakka?

Vinátta

2006-09-16T17:15:00.000-07:00

Fyrir 25 árum var ég nemandi í Háskóla Íslands og var í kúrsi í kvennabókmenntum hjá Helgu Kress. Í þessum kúrsi af fullt af stórkostlegum stelpum, sem ákváðu að stofna leshring þar sem lesnar yrðu bókmenntir og fræðigreinar eftir konur og rýnt í efnið á reglulegum fundum hringsins. Nú er þessi frábæri leshringur orðinn 25 ára og af því tilefni skelltu skvísurnar sér til Parísar, rétt eins og Anna frá Moldnúpi gerði á síðustu öld. Þar sem ég nýt þeirra forréttinda að vera við nám í USD í San Diego komst ég ekki með. En vinkonur mínar í leshring eru æðislegri en orð fá lýst. Síðustu daga hefur póstkortum frá París rignt yfir Coronado Avenue - með fallegum, hvetjandi og upplífgandi skilaboðum sem hafa þau áhrif að ég bæði tárast og fyllist krafti - og ég skil hvers virði vinátta er!

Bílpróf

2006-09-15T20:24:00.000-07:00

Í morgun mættum við Auður í bifreiðaeftirlitið (Department for Motor Vehicles) í San Diego. Við þurftum að taka skriflegt ökupróf til að öðlast ökuréttindi hér vestra. Þarna hitti ég ungan mann sem sagði mér að hann hefði verið að reyna við skriflega prófið í þriðja sinn. Hann var ægilega áhyggjufullur og hjálparlaus, talaði bjagaða ensku og sagðist koma frá landi þar sem umferðareglur væru gjörólíkar. Áður en ég hafði tækifæri til að spyrja hvaðan hann væri var hann kallaður upp og farið yfir prófúrlausnina hans. Þegar því var lokið gekk hann beygður út og sú sem fór yfir sagði mér að hann hefði ekki náð prófinu. Mikið vorkenndi ég honum því hann var nú búinn með þau þrjú tækifæri sem gefin eru til að ná prófi. Flestir fóru þó brosandi út, gamlir og ungir, íslenskir, kóreanskir, víetnamskir og bandarískir. Og vel á minnst, Kóreubúarnir fengu prófið á sínu eigin tungumáli og líkast til Víetnamarnir líka. En Íslendingar og dapri kunninginn minn tóku prófið á ensku.

Fjölmenning

2006-09-15T14:15:00.000-07:00

Í dag er þjóðhátíðardagur Mexíco og er honum fagnað hér í San Diego. Í Clark middle school verður hátíð fyrir mexíkóska nemendur og foreldra þeirra milli fjögur og sjö i dag. Reyndar er öllum nemendum og foreldrum boðið, sama hvert þjóðerni þeirra er. Það er ekki skrýtið að San Diego skuli vera haldið upp á þjóðhátíðardag Mexíkó. Skólaumdæmi San Diego er annað fjölmennasta skólaumdæmið í Kaliforníu með 132.000 nemendur. Þar af eru 43,3% af mexíkóskum eða spænskum uppruna (hispanic). Einungis 25,6% eru afkomendur hvítra (caucasian) en svartir (african-american) eru 13,9% og 16,6% eru frá Asíu. Í skólaumdæminu eru töluð 64 ólík tungumál. En það sem er kannski mest sláandi fyrir okkur Íslendinga er að 56,3% nemenda fá ókeypis eða niðurgreiddar máltíðir í skólanum en það fá aðeins nemendur frá fjölskyldum sem lifa við eða undir fátæktarmörkum. Um helmingur nemenda sem fær fríar máltíðir nemur ensku sem annað mál.

Hugsið ykkur að vera víetnömsk stelpa í skóla þar sem 15 bekkjarfélagar hennar tala spænsku, 10 ensku, 3 pólsku, 2 eru indverskir og 4 japanskir og eru aldir upp við gerólíka siði og venjur. Hún ein talar víetnömsku og kann ekkert i ensku þegar hún byrjar í skólanum. Eða að vera kennari þessara krakka! Hér er sannarlega áskorun að starfa og menntast.

Ein vika með nemendum í Clark middle að baki

2006-09-10T20:33:00.000-07:00

Ýmislegt merkilegt bar fyrir augu og eyru fyrstu vikuna. Mér brá til dæmis klukkan hálfátta fyrsta morguninn þegar þjóðsöngur Bandaríkjanna glumdi í hátölurum. Allir hættu við það sem þeir voru að gera og stóðu hátíðlegir og hlustuðu. Svona er þetta alla morgna, á föstudaginn sá ég meira að segja nemanda sem var of seinn í skólann og var rétt utan við skólahliðið þegar þjóðsöngurinn hljómaði. Hann stoppaði fyrir utan og beið þar til tónlistin þagnaði. Ég ályktaði strax sem svo að þetta væri greinilega hefð hér vestra. En í ljós kom að best er að alhæfa varlega, Barbra Balser skólastjóri hafði ekki þekkt þessa hefð áður en hún byrjaði í Clark middle og hefur hún yfir 30 ára starfsreynslu í mörgum skólum. Svarthærðir kollar nemendanna vöktu líka athygli mína, ég er ekki vön svona mörgum svarthærðum einstaklingum og það að ég nefni þetta hér er vonandi ekki merki um fordóma mína í garð svarthærðra! Annað merkilegt var þegar ég fylgdist með skólastjóranum ræða við móður nemanda með hjálp túlks. Yfir helmingur (eða meira) nemenda hefur annað mál en ensku sem móðurmál, flestir eru spænskumælandi og tala einungis ensku í skólanum en móðurmál sitt heima. En þrátt fyrir að ýmislegt sé ólíkt því sem ég er vön að heiman er skólastarfið í grundvallaratriðum mjög áþekkt.

Bíllinn okkar og við sjálfar í San Diego

2006-09-05T14:05:00.000-07:00

Bara benda á að ég var að setja nýjar myndir a myndasíðuna. Smellið á krækjuna "San Diego" fyrir neðan "Myndir" hér til hliðar.

Labor day - þriggja daga helgi

2006-09-04T22:05:00.000-07:00

Vel lukkuð helgi að baki. Fórum í Balboa Park, skoðuðum þar ljósmyndasýningu með myndum kvennafrumherja i fréttaljósmyndun. Mjög flottar myndir, eg var hrifnust af bandarískum ljósmyndara, Bonney að nafni en Auður var hrifnari af Grace Robertsson. Auk þessa fórum við á ströndina, í gamla bæinn, tíndum appelsínur i sveitinni og skoðuðum vínekru. En helgina byrjuðum við í molli í Fashion Valley og vorum sannarlega ánægðar með útkomuna!

Hverjir þekkja Ísland?

2006-08-31T22:23:00.000-07:00

Við mæðgur erum stöðugt spurðar hvaðan við séum. Ég hef verið spurð hvaða framburð ég hefði (what is your accent) og í fyrstu áttaði ég mig alls ekki á því við hvað var átt. Þegar við segjumst vera frá Íslandi spyrja sumir hvort við tölum ensku þar og aðrir spyrja einfaldlega hvort það sé sérstakt land eða einhver hluti Bandaríkjanna. En við höfum tekið eftir að tveir hópar skera sig úr þegar við greinum frá heimalandi okkar. Margar konur sem við höfum hitt (og eru um eða yfir fimmtugt) þekkja Reykjavík og Keflavík vegna þess að mennirnir þeirra vinna/ unnu fyrir herinn. Svo er það ungt fólk sem hlustar mikið á tónlist og þekkir Sigur Rós og Björk. Margir spyrja hvernig eigi að bera fram nafnið á hljómsveitinni og ég kenni þeim með mestu ánægju að segja Sigurrós! Í dag gaf svo kennari í Clark middle sig á tal við mig og sagðist muna eftir þvi þegar Surtsey gaus. Hann var sex ára og sá frétt í sjónvarpinu um eldgosið og síðan þetta var hefur hann fylgst með störfum vísindamanna og þróunni í eyjunni. Merkilegt!

Að klæða sig eftir veðri eða loftkælingu

2006-08-29T20:57:00.000-07:00

Hér er alltaf sama blíðan. Ég fór í vinnu í Clark middle á "sanddölum og ermalausum bol" - ánægð með að þurfa ekki að kappklæða mig og fara í yfirhöfn - og fannst ég svaka skvísa. En ég gleymdi að reikna með loftkælingunni sem var sannarlega í lagi. Ég bókstaflega skalf af kulda og eina ráðið var að skreppa út á skólalóð annað slagið til að ná úr mér hrollinum. Það er sannarlega sinn siður í hverju landi!

Fyrsti skóladagurinn

2006-08-28T19:54:00.000-07:00

Kynningarfundur í stjórnendanáminu (Elda) í USD búinn. Fyrir fundinn var ég örlítið kvíðin - þetta var fyrsti skóladagurinn minn í mörg ár - sem nemandi! En kvíðinn var óþarfur, fundurinn var fínn, farið var yfir kröfurnar í náminu og við nemendur fengum mikla jákvæða hvatningu og hrós jafnvel þótt við værum ekki einu sinni byrjuð í skólanum. Ég var mjög stolt af að tilheyra þessum hópi. Það eru tæplega 20 nemendur í hópnum, flestir í fullu starfi og því eru kennslustundir alltaf eftir klukkan fjögur á daginn. Við eigum að halda dagbók, ígrunda ýmis viðfangsefni og leysa alls kyns vandamál auk þess sem á leslista eru fjölmargar bækur og greinar. Spennandi!

Í dag var svo fyrsti vinnudagurinn með Barböru Balser skólastjóra í Clark Middle. Við byrjuðum reyndar a fundi með fræðsluyfirvöldum þar sem skólastjórar og aðstoðarskólastjórar allra skóla í umdæminu mættu, trúlega um 300 manns. Fróðlegt að fylgjast með. Líst vel í Barböru.

Skoðunarferð um úthverfin

2006-08-27T20:41:00.000-07:00

Fórum í dag í Clark Middle School þar sem ég verð í vinnu með skólastjóranum. Skoðuðum skólann að utan en fyrsti vinnudagurinn er á morgun. Á leiðinni fengum við okkur snarl á mexíkóskum veitingastað - þar sem nær einungis var töluð spænska. Við og starfsfólkið náðum samt saman að lokum og maturinn var góður. Frá fremur fábrotnum úthverfunum ókum við yfir glæsilega brú út í Coronado-eyju þar sem allt var með ríkmannlegri blæ. Hér eru miklar andstæður og þær ku endurspeglast í skólakerfinu - en það á ég væntanlega eftir að sjá betur.

Bryggjan

2006-08-27T12:14:00.000-07:00

Á ströndinni okkar er bryggja, Ocean Beach Pier, fyrir gangandi vegfarendur sem vilja njóta útsýnisins - en þó einkum fyrir veiðimenn. Þarna er alltaf fjölmenni, heilu fjölskyldurnar, smábörn, foreldrar, afar og ömmur; unglingar; fólk í hópum og einfarar. Fólk veiðir allan sólarhringinn. Þarna heyrast fjölmörg tungumál, mest asíumál sem ég kann ekki að greina á milli og spænska og enska og nú heyrist þar líka töluð íslenska! Ég fór í mína fyrstu veiðiferð í gær og eftir þriggja tíma törn þá fékk ég einn. Við höfðum hann í kvöldmat (þ.e. sem forrétt því þetta er sardína (held ég) ekki lengri en 7-8 sentimetrar) fínn matur og glænýr. Og veiðikonan var í sjöunda himni.
P.S. Við erum 5 mínútur að rölta á ströndina. Alger draumur.